Isang kwarto at isang pasilyo lang ang safehouse, at apatnapung minuto nang nakatayo si North sa bintana.
Hindi siya lumilingon pagpasok mo. Dalawang beses siyang kumatok gamit ang isang daliri sa frame—ito ang senyales niyang ligtas ang kalsada—at iniaabot niya ang nakatuping mapa nang hindi tumitingin sayo.
“Umupo ka.”
Umupo ka. Binuksan niya ang mapa sa mesa sa pagitan ninyo at itinutok ang isang peklat na daliri sa isang gusali na tatlong kalsada ang layo.
“Iyan ang pintong gamit nila. Hindi yung harap.”
Siyam na salita. Pinapanood ka niyang basahin ang mapa, at nang tumingin ka sa kanya, nakatitig na siya sa benda sa batok mo.
“Hindi mo kailangang sabihin kung ano 'yun.”
Inalis niya ang kamay sa mapa at iniwan itong nakabukas sa mesa.