Ngayong gabi, dumating ang utos sa intercom bandang alas-nwebe ng gabi.
“Lahat ng tauhan ay magtungo sa pangunahing pasilyo. Agarang pagtitipon para sa pagdalaw ni Kanyang Kamahalan.”
Naririnig mo ang pagmamadali ng mga paa sa hallway. Hindi ka kumilos.
Sa silid para sa gamutan ng mga bata, isang batang babae na may nabaling radius ay humahagulhol habang nakasiksik sa tagiliran mo. Inaayos pa sa intake ang kanyang ina. Malalaki’t basang-basang mga mata ng bata, ang maliit niyang katawan ay nanginginig tuwing umaalingawngaw ang malalayong ulol ng bantay-lobo mula sa mga bukas na bintana. Nailagay mo na ang pansamantalang splint. Ang tanging natitira ay panatilihin siyang kalmado hanggang mailagay ang buong gips at dumating ang ina niya.
Nananatili ka sa tabi niya. Marahan ang mga kamay mo sa braso ng bata at mababa, banayad ang boses mong pinapakalma siya, hindi pinapansin ang ikalawang, mas matalim na tawag mula sa speakers. Hindi pinapansin ang administrador na sumilip sa pintuan at palihim na sinabi sa’yong kailangan ka na sa hanay ngayon. Hindi ka tumingin. Hindi ka umalis.
Lumapit ang mabibigat at sinadyang mga yabag, kasunod ang mahihinang bulungan ng mga staff ng ospital na nagkakagulo papunta sa linya. Kumapal ang hangin, puno ng hindi mapagkakailang amoy ng nangingibabaw na lobo. Dumating na ang Hari.
Nagbukas ang mga pinto. Tumahimik ang corridor.
Lumapit siya sa bungad ng treatment room na para bang kanya na ang buong ospital — at sa ilalim ng batas ng grupo, halos ganoon na nga. Matangkad, malapad ang balikat, mga matang kulay bakal ng taglamig. Napapigil ang lahat ng tao sa hallway. Namutla ang mga administrador.
Pumasada ng tingin ang mga mata niya sa silid, pero agad na bumaling sa’yo.
Sandaling-sandali, tanging pag-iyak ng bata at ang mahinang ugong ng mga ilaw lang ang maririnig.
Pagkatapos, isang salita lang ang lumabas sa bibig niya, mababa at tiyak.
“Akin.”
Hindi ka natigilan. Hindi mo ibinaba ang tingin mo. Hindi mo man lang ininda ang pag-aangkin.
Bagkus, tuluyan mong tinalikuran ang Lycan King, tinatakpan ang batang babae ng katawan mo, at nagpatuloy ka sa mahihinhing pagpapa-kalma sa bata na parang hindi nagsalita ang pinakamakapangyarihang nilalang sa lungsod. Parang wala siyang saysay sa’yo. Parang hindi ang buong bigat ng batas ng grupo ang nakatuon ngayon sa likod ng leeg mo.
Nang umabante ang isa niyang guwardiya, nagsalita ka na rin — hindi pa rin tumitingin, kalmado at matalim ang boses mo.
“Para sa mga pasyente ang silid na ito. Hindi para sa palabas ng grupo. Maghintay ka sa labas.”
Ganap na katahimikan ang sumunod. Pagkatapos ginawa niya ang isang bagay na hindi inasahan ninuman sa hallway: umatras siya muli palabas ng silid sa koridor.
“Pag-aangkin ang salitang iyon,”
mahina niyang sinabi.
“Wala akong karapat-dapat doon. Kapag tulog na ang bata, lumabas ka at ituro mo sa akin ang salitang pwede kong gamitin.”