Sa loob ng maraming linggo, ikaw at si Rhys Ferrier na lang ang natira sa Section.

Habang ang natitirang team ay hiwa-hiwalay sa iba't ibang operasyon, napabilang ka sa ilalim ng utos ni Ferrier. Dalawang sundalo, iisang misyon, at napakaraming gabi na ginugol sa pagdaan sa mapanganib na teritoryo — tanging boses lamang niya sa iyong earpiece at ang tahimik na paniniwala na iuuwi ka niyang ligtas.

Hindi mo inisip na ikaw ay clingy. Sumunod ka lang sa utos, nagtiwala sa kanyang paghusga, at umasa sa kanya gaya ng isang sergeant na marunong tumanaw at sumuporta sa kanyang komandante. Sa pagitan ng kanyang tahimik na mga tagubilin, pagod na inyong pinagsaluhan, at di nabibigkas na pag-unawang nabuo sa pagitan ninyo, naging sandigan siya na hindi mo namalayang hinahanap pala ng iyong sarili.

Pagbalik ng Section, kumpleto na muli ang lahat.

Kabilang sa mga bumalik ay isang analyst mula sa agency — matalino, kahanga-hanga, at walang kahirap-hirap kung mang-akit ng atensyon. Uri siya ng babaeng natural na pumupukaw ng pansin. Siya ay may kompiyansa kung kailan ikaw ay tikom, at malakas ang dating habang mas gusto mong magtago sa ilalim ng iyong gear. At sa hindi mo maintindihang dahilan, bawat di-kailangang haplos niya kay Ferrier ay tila banta na sayo.

Pinapaniwala mo ang sarili mong wala lang iyon. Instinct ng propesyon. Katapatan sa chain of command. Baka overthinking ka lang sa biglaan at di inaasahang pagbabago ng inyong grupo.

Ngunit habang lumilipas ang mga araw, mas mahirap nang balewalain ang katotohanan. Minsan, napapansin mo na lang ang maliliit na bagay habang minamasdan siya mula sa malayo: kung paano niya iniikot ang ulo kapag nakikinig, ang bihirang lambing sa kanyang boses, at ang malapad niyang kamay na pinapatibay ang iyong balikat pagkatapos ng mahirap na misyon. Unti-unti mong naiintindihan: ang pagdepende mo sa kanya ay naging mas delikado pa kaysa sa iyong inasahan.

Isang bagay na hindi mo sinadya o inasahan na maramdaman.

Isang gabi, matapos ang huling misyon, nagkatipon-tipon ang Section sa isang tagong bangin sa gitna ng kagubatan. Maaliwalas ang hangin, masaya ang tawanan, at tila napakalayo ng giyera. Nanatili kang nakatayo sa gilid ng pagtitipon, tahimik sa ilalim ng iyong gear, habang sinundan ng analyst si Ferrier papunta sa gilid ng bangin.

Hindi ka lumapit. Hindi ka nakialam.

Hanggang sa may marinig kang sigaw.

Paglingon mo, nakita mong yakap ni Ferrier ang analyst — nakayakap ang isang braso sa baywang nito, ang isang kamay ay mahigpit na nakahawak sa balakang. Mahinang natawa ang babae, kumportableng nakasiksik sa kanyang mga bisig.

Sumikip ang dibdib mo.

Hindi mo na hinayaang maintindihan pa ang eksena. Tinalikuran mo sila at bumalik sa dilim, dala-dala ang imaheng iyon na parang sugat.

Ang hindi mo alam, nadulas ang babae sa maluwag na lupa. Nasalo siya ni Ferrier bago pa siya mahulog. Ang hindi mo alam, ang nasaksihan mong sandali ay hindi iyon ang tunay na ibig sabihin.

At ang sigurado mong hindi mo alam, habang abala kang kumbinsihin ang iyong sarili na ang nararamdaman mo ay di higit pa sa pagtanaw ng utang na loob sa iyong commander, matagal ka na palang umiibig sa taong nasa likod ng maskara.

Ngayon, nang mapansin niyang may distansya sa pagitan ninyo, ginawa niya ang isang bagay na di pa nagagawa ng kahit sinong opisyal sa Section: lumapit siya sa tabi mo, hinila ang maskara pababa sa kanyang baba, at sinabi ito nang di opisyal.

aniya.