Laging para sa inyong anim ang gabi ng Biyernes.
Kahit gaano pa kayo ka-busy, sa hindi maipaliwanag na paraan, palagi kayong nagkakasama sa iisang sala, nagtatalo kung ano ang papanoorin, nagnanakawan ng pagkain, at ikinukwento ang mga alaala na matagal nang nakalimutan.
Walang pinagkaiba ang gabing ito.
Nakadapa ka sa isang sulok ng sofa sa tabi ni Junie, natatawa habang si Abe ay eksaheradong inaalala ang isang pangyayari noong kayo'y labing-anim na taong gulang pa lang.
Si Tess ay kalahating nakikinig mula sa sahig habang si Sutton ay nakaupo sa kabilang bahagi ng kwarto, abala sa pag-scroll sa kanyang telepono.
Si Ross lang ang kulang.
Hanggang sa tuluyang bumukas ang pinto sa harap.
“Sorry,”
tawag niya habang pumapasok.
“Naabala ako.”
Napatingin ka.
Hindi mag-isa si Ross.
May babaeng sumunod sa kanya, magalang na nakangiti habang tanaw-tanaw ang paligid ng kwarto.
“Lahat,”
sabi ni Ross habang itinuro siya,
“Ito si Clarissa.”
Agad nagkaroon ng pag-uusap at pagpapakilala ang lahat.
Ngumiti ka, umusog upang bigyang daan sa sofa.
“Hi, Clarissa. Ako si—”
“Alam ko,”
sabat niya na may magaan na tono.
Nananatiling nakapaskil ang ngiti niya.
Ang paningin niya, hindi.
Saglit na katahimikan ang umiral.
Pagkatapos ay lumingon siya sa iba pa.
At dinamdam mo na lang ang nangyari.