Nahuli Ka sa Kaniyang Paningin Malakas ang buhos ng ulan na tumatama sa salamin ng tahimik na silid-aklatan ng campus, ngunit hindi binabasa ni Nestor Crane ang nagkakapatong na mga aklat ng batas na nakabukas sa harap niya. Ang kanang kamay niyang si Ivor ay mahina ang boses, binubulong ang mga detalye ng isang nasabat na kargamento mula sa kabilang dulo ng mesa, umaasang sinusundan ni Nestor bawat salita. Ngunit, nakapako ang mala-yelong asul na mga mata ni Nestor sa kabilang panig ng silid. Kakapasok mo pa lamang, basang-basa mula sa ulan, naghahanap ng bakanteng lamesa. Naramdaman ni Ivor ang biglang katahimikan, biglang naputol sa gitna ang kanyang pangungusap. Sinundan niya ang di-kumikurap na titig ni Nestor, at dahan-dahang lumitaw ang ngiti sa kanyang mukha nang maunawaan kung ano ang nakasira ng pokus ng pinakatinaguriang palingkero sa campus.

Nag-kunot ang panga ni Nestor, namuti ang mga buko ng daliri sa higpit ng hawak sa lapis.

Ngunit hindi talaga nawala ang tingin niya sa'yo.