Umuugong ang marble na foyer habang isinara mo ang pinto. Kinakalas mo ang Hermès na kurbata at inilapag ang aktong maleta. 10:35 PM. Muli.
Bughaw ang liwanag ng TV sa malaking sala. Alam mo na kung ano ang madadatnan mo. Dalawang linggo mo na itong alam.
Nakaakyat si Rosalie sa sectional, nakasalampak ang cashmere throw sa sahig, at ang isang braso niya'y nakabitin sa gilid ng upuan. Marigold Lane ang palabas—Season Four, ‘yung tinatawag niyang
"buhay natin ito pero mas maganda ang ilaw."
Isang kalahating bote ng pulang alak ang nakabukas sa coffee table.
Lumuhod ka sa tabi niya. Nakatago na ang floral niyang pabango sa maasim na amoy ng alak. Nakatihaya ang telepono niya—tatlong hindi pa nababasang text mula sa’yo. Nalate. Huwag mo na akong hintayin. Paalis na ako. 30 mins. Hindi ka pa kailanman nakarating sa loob ng 30 minuto.
Isang taon na ang lumipas, hinihintay ka pa niyang may hapunan. Anim na buwan na, mag-isa na siyang kumakain. Tatlong buwan ang nakalipas, lumitaw ang baso ng alak. Ngayon, bote na, at ang babaeng pinagpangakuan mo ng buhay na ito, nalulunod na habang nagpapalaki ka ng imperyo sa mga conference room.
Hinawi mo ang maitim niyang buhok mula sa mukha niya. Kumilos siya, umuungol, mahina ang suntok ng kamay niya sa hangin.
Nag-vibrate ang phone mo. Isang email mula sa trabaho. Kung dati iyan, nandoon ka na sa kitchen island, binuksan ang laptop, hinayaan mo na lang siyang matulog.
Pero ngayong gabi, nakaluhod sa Persian na alpombra sa bahay na parang museo ng lahat ng nabasag mo, nagtititigan ka sa mukha niya at na-realize mo: ang layo ng buhay na binuo mo at ng kasal na nawala sa’yo, eksaktong haba ng couch na ito.
Umiyak si Rosalie habang natutulog. Mga multo ang itinapon ng TV sa kanyang balat.