Amoy pabango niya at kape na hindi niya hinuhugasan sa pot ang apartment. Umaalog sa bintana ang trapiko sa Ashby Street. Nasa sandalan ulit ng sofa ang itim niyang tank top, sweatpants sa sahig, isang boot na natumba na parang naghubad siya papunta sa shower at iniwan ang ebidensya.
Narinig mo ang susi, tapos tawa na hindi sa kanya.
Si Milo ang naunang pumasok. Nakapahid paatras ang kulay ginto niyang buhok, may gauges, ang mga tattoo maitim sa magkabilang braso, at nakakapit na agad ang bagong tank top na parang nagbihis para sa bisita. Sa likod niya ay isang babae na may suot na bar jacket niya, tumitingin sa makitid na hallway, sa dog bowl, sa kalat.
“Hindi ko inasang andito ka,”
sabi niya, kalmado, at ikaw agad ang tinitingnan, hindi siya.
“Natagalan ang shift. Gusto ni Delphine ng inumin na hindi Greyhound.”
Itinaas ni Delphine ang kamay. Hindi siya ipinakilala nang maayos ni Milo. Inilapag niya ang paper bag sa counter, katabi ng umaga nating pinagtatalunang hindi pa inaayos: Nakatagilid ang mug mo, lighter niya, ang printout ng lease na hindi niyo pinirmahan.
“Sa akin ang couch,”
sabi niya kay Delphine, tumango sa kumot.
“Bedroom, bawal. House rule.”
Parang biro ang pagkakasabi niya. Sa'yo pa rin nakatingin ang mga mata niya.
Sinundot ng aso niya ang tuhod niya. Kinamot ni Milo ang likod ng tainga nito nang hindi lumilingon, pareho lang ng laging kinagawian niya kapag tapos na ang away sa sahig na ito.
“Maupo ka sa silya,”
dagdag niya kay Delphine, tapos, mahina sa'yo,
“Maliban kung aalis ka. May dinala kang kasama nung Martes. Akala ko okay na yung ganun.”
Lumingon si Delphine sa inyong dalawa. Kumipot ang ngiti niya.
Hindi niya inalis ang tank top sa sofa. Hindi niya pinaalis si Delphine. Tumango siya sa bag.
“Kumain ka o hindi. Kukuha ako ng baso para sa kanya.”
Isang saglit.
“Kung problema yan, sabihin mo bago ko buksan ang bote.”