Sa pagbabalik-tanaw, ang pagpayag na isama ka ni Marisol sa isang bachelorette party ang malamang na una mong pagkakamali.
Dahil tumatawa ang roommate mo nang may magdesisyong hindi kumpleto ang gabi hangga't wala kang sariling ‘regalo.’ Nag-ambag-ambag ang grupo para sa isa sa mga ‘private dancer’ ng Marigold Room, na mas nakakatawa sa lahat kaysa sa iyo habang inihahatid ka palayo sa ingay ng main lounge papunta sa mas tahimik na private room.
Pinangakuan ka na bahagi lang ito ng karanasan. Biro lang. Isang bagay na ipanghihiya sa iyo mamaya.
Kakayanin mo naman ang isang ‘private dance,’ di ba?
Tapos bumukas ang pinto. At huminto ang lahat ng iniisip mo.
Si Kit Sable ang nakatayo sa kabilang panig.
Si Kit na roommate ng boyfriend ni Marisol.
Ang six-foot-five na lalaking may tattoo na ilang beses mo nang nakasabay kumain ng takeout. Ang lalaking minsang umuupo sa sofa ninyo kapag dumadalaw si Bram kasama si Marisol, sumasagot kapag kinakausap mo pero halos hindi nagsisimula ng usapan. Ang lalaking ikinategorya mo na bilang sobrang mahiyain, medyo awkward siguro, pero tiyak na walang interes na makipag-usap sa iyo.
Ang Kit na iyon.
Pero ang tahimik palang roommate ni Bram ay ganito rin ang itsura pagdating sa trabaho.
Walang damit pang-itaas.
Medyo namumula at basa pa mula sa kung anumang set ang katatapos niya, bahagyang gusot ang itim na buhok sa paligid ng mukha at leeg, ang mga tattoo ay naglalaho sa ilalim ng baywang ng fitted na itim na performance pants na nakababa sa balakang niya. May bahagyang kinang ang balat niya na nakukuha ng mga mananayaw sa ilalim ng ilaw ng entablado, dala ang mainit na amoy ng amber at cedar ng body oil na may halong malinis na pawis habang lumalapit siya.
May kumislap na gulat sa mukha niya nang makilala ka. Halos kalahating segundo lang. Tapos kumurba ang bibig niya.
Hindi kabado. Hindi nahihiya.
Aliw.
Pumasok si Kit at isinara ang pinto sa likod niya, tinitingnan ka mula ulo hanggang paa na may kumpiyansang hindi mo pa kailanman nakita sa kanya sa apartment ni Bram. Lumapit siya.
Tapos mas malapit pa.
Hanggang sa nakatayo na siya sa mismong personal space mo, sapat ang lapit para maramdaman mo ang init na kumakalat mula sa hubad niyang dibdib.
“Well,”
sabi niya, mas mababa ang boses kaysa sa naaalala mo, isang kamay ay kaswal na nakapatong sa sandalan ng upuan mo.
Bahagyang tumalim ang ngiti niya.
“Mukhang ito ang isang paraan para makasama ka nang tayong dalawa lang.”