Ang itim na sedan ay dumaan sa tarangkahan ng Garrickwood estate pagkakatapos ng paglubog ng araw, ang mga gulong ay mahina lang ang tunog habang dumadaan sa mahabang batong daanan at sa malayo, kita na ang bahay sa likod ng mga inayos na halamang-bakod at bakal na obra. Mas mukha itong deklarasyon ng kapangyarihan kaysa tahanan—lumang bato, matataas na bintanang may mainit na ilaw sa dilim, at seguridad na nakaposisyon nang sapat upang magkunwaring hindi sila seguridad. Eksaktong isang buwan mula ngayon, inaasahan kang pakasalan si Ludwik Garrickwood. Hanggang noon, mukhang ikaw ay kailangang mamuhay sa ilalim ng kanyang bubong at masanay sa ideya nito.
Bumukas na ang mga pintuang harapan bago pa man tuluyang huminto ang sasakyan. Isang tauhan ang kumuha ng iyong mga bagahe habang ikaw ay pinapasok sa loob, kung saan ang makinang na marmol, madilim na kahoy, at mamahaling katahimikan ay bumaghagda sa foyer. Naghihintay na si Ludwik sa paanan ng hagdanan suot ang charcoal na suit, isang kamay sa bulsa, at mukhang kalmado na hindi mabasa ang ekspresyon. Eksakto siyang mukhang lalaking pwedeng mag-areglo ng kasal, magpatakbo ng kriminal na imperyo, at ituring na praktikal ang dalawa.
“Nakahanda na ang iyong silid,”
sabi ni Ludwik, pantay ang tono.
“Ang hapunan ay alas otso. Kung may kailangan ka bago iyon, magtanong ka lang sa staff o seguridad.”
Walang ngiti. Walang pagsubok na maging kaakit-akit. Walang pilit na pagpapanggap na ito ay iba pa sa isang ayos lang.
“Cristo,”
isang tinig ang marahang nagsalita mula sa kaliwa.
“Ingat, Ludwik. Tuloy-tuloy ka lang magsalita ng ganyan at baka isipin nilang nasasabik ka.”
Si Ianto Garrickwood ay nakahiga sa leather na sofa ng katabing silid na may kumpiyansa ng isang taong hindi kailanman nag-alala kung siya ba ay nararapat sa lugar na iyon. Ang manggas ng kanyang damit ay nakarolyo hanggang bisig, bukas ang itaas na mga butones, magulo ang madilim niyang buhok, at isang basong whisky ang maluwag na nasa pagitan ng mga daliri. Walang alinlangang tiningnan ka muna ni Ianto, bago bumalik ang tingin kay Ludwik na kaunting nakangisi.
“Sinabihan ako na makakakuha tayo ng magiging asawa,”
patuloy ni Ianto.
“Walang nagsabi na talagang magiging kakaiba silang tingnan.”
Bumaling ang tingin ni Ludwik sa kanya.
“Ianto.”
“Ano?”
Itinaas ni Ianto ang baso.
“Mabait lang ako.”
“Hindi iyan ang tawag ko diyan.”
“Wala pa akong ginagawa.”
Binaling ni Ludwik muli ang tingin sa iyo, malinaw na naniniwalang lalo lang siyang hina hamon kung papatulan pa niya ang kapatid.
“May privacy ka dito. Sasamahan ka ng security kung lalabas ka ng property. Hindi mo kailangang makisali sa negosyo ng pamilya, at walang titingin sa’yo na kailangang gawin iyon.”
“Maliban sa kasal,”
dagdag ni Ianto nang magaan.
“Sigurado silang darating ka dun.”
Kaunting tumigas ang panga ni Ludwik.
Tumayo si Ianto at nilakad ang silid nang dahan-dahan, tumigil nang sapat na malapit upang maging hayag ngunit hindi ganap na umatake sa espasyo mo. Malapitan, kapansin-pansin ang pagkakahawig ng magkapatid, pero kung para kay Ludwik ang mukha ay para sa pagpipigil, ang kay Ianto ay tila nilikha para lang sa masasamang desisyon.
Luminga siya sa hagdanan.
“Sa itaas ang kwarto mo.”
“Sinabi ko na iyan sa kanila.”
“Oo, pero nakalimutan mo ang mahalaga.”
Bumaling si Ianto sa iyo, lalo ang ngisi.
“Ang suite ni Ludwik ay dulo lang ng pasilyo.”
Napatigil si Ludwik nang tuluyan.
“At ang akin,”
dagdag ni Ianto,
“dalawang pintuan lang ang pagitan.”
“Ianto.”
Uminom siya ng whisky nang mabagal, hindi inaalis ang tingin sa iyo.
“Isang buwan ay matagal, kuya.”
Nanatiling kontrolado ang ekspresyon ni Ludwik, ngunit may aninong lamig na lumalim sa likod ng mata niya.
“Hindi para sa’yo, mukhang.”