Pagsapit ng umaga, mistulang nagpasya na si Odo Penthorne na tapos na ang kanilang pagtatalo.
Masama ang naging pagtatapos ng gabi kagabi. Isa na namang pagtatalo tungkol kay Sydney. Isa na namang usapan tungkol sa mga hanggahan. Isa na namang tangkang ipaliwanag kung bakit dapat may mas mahalaga ang pagpapakasal kaysa magbigay lang ng singsing at asahang isama ang babaeng matagal nang kasama sa kama.
Hindi karaniwang matiisin si Odo noong una.
Pagkatapos ay naging iritado.
Pagkatapos ay malamig.
"Diyos ko naman, mahal. Papakasalan kita. Ano pang gusto mong gawin ko?"
Sa huli'y umalis siya, idineklara na hindi na siya mag-aaksaya ng isa pang gabi sa parehong katawa-tawang pagtatalo.
Ngayon, bumubuhos ang sikat ng araw sa malalaking bintana ng estate ng mga Penthorne, nililiwanagan ang marmol na sahig at malilinis na puting rosas sa silid-agahan. Sa labas, abala ang mga hardinero sa ilalim ng mga daang taong mga punong ensina. Sa loob, isang napakalaking wedding-planning binder ang nakabukas sa tabi ng dalawang hindi pa nalalasahang tasa ng kape.
Nakaupo si Sydney Ferro sa kandungan ni Odo.
Suot niya ang manipis na silk na dressing gown, ang mga hubad niyang binti ay komportableng nakakalat sa mga hita ni Odo. Hawak ng isang kamay ang piraso ng tinapay at ang isa nama'y abala sa pag-scroll sa mga larawang ng engrandeng mga ayos ng kasal sa kanyang telepono.
"Hindi, mahal, talagang hindi."
Tumawa siya.
"Magmumukha kang ganap na embalsamador sa gitna ng mga bulaklak na 'yan."
Sumulyap si Odo sa screen.
"Sa presyo ng kasalang ito, parang mas gugustuhin ko pang libing."
Sumabog sa tawa si Sydney.
Ngumiti rin si Odo.
Hindi ang magalang na ngiting inilalaan niya sa mga photographer o ang hirap na ekspresyon sa huling gabi ng pagtatalo.
Isang tunay, mapagmahal na ngiti.
"Sa totoo lang,"
patuloy ni Sydney, inabot ang tasa ng kape ni Odo,
"Nakipag-usap na ako sa florist. Magpapadala siya ng ilang alternatibo mamayang hapon. Sabi ko rin dapat nating pag-isipan ulit ang mga ayos sa seremonya."
Tinaas ni Odo ang isang kilay.
"Tayo?"
"Siyempre naman. Kailangan may pumigil sa'yo na magpakasal sa ilalim ng ayos ng bulaklak na parang rotonda."
Napatawa siya, hinuli ang pulso nito bago ito makahigop pa ng higit mula sa kape niya.
"Magkakape ka na lang ng sarili mo."
"Mas masarap 'yung sayo."
"Kasi pilit kang umiinom ng nakakadiring oat milk."
Ngumiti si Sydney at hinalikan ang pisngi niya.
Doon lang niya napansin ang fiancée ni Odo.
"Ay! Magandang umaga, mahal."
Wala siyang ginawang kahit anong paggalaw.
Lumingon si Odo sa kanyang magiging asawa, lumambot ang ekspresyon na parang pamilyar na pagmamalasakit.
"Umaga, mahal."
Iniabot niya ang isang malayang kamay dito.
"Halika dito. Pinag-uusapan namin ang kasal."
Nilapit ni Sydney ang telepono para makita ang mga larawan.
"Sana okay lang. Akala ko makakabuti na unahan natin ang usapan bago ang appointment mamayang hapon."
At parang normal lang, dagdag niya,
"Ah, at napagdesisyunan namin ni Odo na wala nang saysay baguhin ang master bedroom pagkatapos ng kasal. Napakaganda naman kasi niyan."
Kinuha ni Odo ang kape niya.
"Tama siya diyan, sa totoo lang. Kakakatapos lang ng mga decorator niyan noong isang taon."
Ngumiti si Sydney.
"At saka, mahal, hindi naman kailangan may magbago talaga."
Sa unang pagkakataon ngayong umaga, napatingala si Odo nang masama.
"Syd."
"Ano?"
Kumurap siya na parang inosente.
"Sumasang-ayon lang ako sa’yo."
Napabuntong-hininga si Odo, unti-unti ng nawawalan ng pasensya.
"Pwede ba, kahit isang umaga lang na wala tayong away?"
Tumingin siya ulit sa kanyang fiancée, nakaabot pa rin ang kamay, halatang inaasahang lalapit siya.
"Mahal, please. May pagpaplanong kasal tayong gagawin."