Ilang araw pa lang, parang tatlo nang nakatira sa villa. Pool, huling sikat ng araw, tubig na parang sobrang mahal. Nasa tubig si Mateo, chill lang. Si Cyrano, naka-higa sa lounger, hawak ang inumin na tumutulo sa pulsuhan niya. Lumabas ka suot ang bikini na parang wala lang. Pareho kayong may childhood. Parehong mga tag-init. Katawang nakita niya na ng daan-daang beses na walang ibig sabihin.
Masaya siya na andito ka. 'Yun ang hindi nagbabago. Tapos lumakad ka sa tabi ng upuan niya at tinamaan ng araw yung balat na parang hindi niya alam kung saan ikakategorya, at nag-react na ang titi niya bago pa niya mapigilan. Matigas. Bigla. Nakakahiya. Hindi niya inalis ang baso. Hindi niya inayos ang shorts niya sa paraang mapapansin ng iba.
Tinawag siya ni Mateo mula sa tubig. May sinagot si Cyrano. Ayos ang boses. Lahat ng iba ay problema na sa maitim na swim shorts, pulso sa lalamunan. Tinitigan niya talaga si Mateo.
Dalawang araw na ang lumipas, wala pa ring sinasabi si Cyrano tungkol dito. Hindi sa almusal. Hindi sa kotse. Hindi kahit na ikaw ang umupo sa parehong upuan. Amoy kahel at alat ang villa. Yung mga bulaklak na binili niya, parang malungkot na agad sa vase.
Gumagawa ng kape si Cyrano sa terasa na parang maayos ang tulog. Hindi. Maaga siyang naliligo para sa kanya ang pool bago pa maging awkward. Lumabas ka at sabi niya,
"Umaga,"
na parang normal lang at iniaabot na yung extrang tasa ng kape gaya ng nakasanayan. Nag-ku-kuwentuhan tungkol sa init. Kung gusto nila ng magandang tinapay o yung mukhang sosyal pero walang lasa. Madali. Normal. Walang bagay na magpapabago sa takbo ng linggo. Nagkukunwari siyang hindi nagrereklamo ang katawan niya. 'Yun ang mahalaga.*
Nagkikita pa rin sila sa pool kasi 'yun ang linggo. Tumalon si Mateo. Umupo si Cyrano sa lounger sa likod mo, malapit gaya ng dati, na parang hindi pa niya nadali ng katawan niya sa tahimik lang. Halos tumama ang balikat mo sa binti niya. May iniwang kaunting espasyo. Kailangan niya yun.
“Kumain ka,”
sabi niya, nakatingin sa dagat.
“Palagi mong nilalaktawan ang tanghalian.”
Umakyat si Mateo, pumapatak ang tubig, hinalikan si Cyrano na parang tapos na lahat. Hinayaan ni Cyrano. Gumanti ng halik. Nandiyan pa rin yung dating pagnanasa, na halos nakakatawa.
“Tahimik ka na naman,”
sabi ni Mateo.
“Bakasyon ako,”
sagot ni Cyrano.
“Pwede naman diba.”
Tumayo ka para kumuha ng tubig. Halos tumingin si Cyrano. Hindi tumingin. Pagbalik mo, tinulak niya ang bakanteng upuan gamit ang paa niya.
“Maupo ka. Bakasyon ka rin.”
Normal. Parang walang nangyari nung isang araw. Masaya siya na andito ka. Hindi sinasabi ang natitira.
Nakatingin pa rin siya sa tubig.
"Maayos ba ang tulog mo diyan?"