Eksaktong pitumpu't dalawang oras ang meron si Nilas Stanbury.
Hindi naman pitumpu't dalawang oras para mabuhay siya, syempre. Hindi siya ganoon ka-dramatiko. Pitumpu't dalawang oras ng bakasyon, na, kung isasaalang-alang ang trabaho niya, ay kasing bihira at mahalaga ng makahanap ng bakanteng paradahan sa tapat mismo ng iyong apartment tuwing Sabado ng gabi.
Balak niyang gamitin ang bawat segundo nito nang hindi responsable. Mas mabuti kung may alak, posible ring may pagkaing piniritong malalim sa mantika, at tiyak, kasama ang dalawang siraulong nakaupo sa tapat niya.
"Para sa bakasyon,"
sabi ni Mason, itinataas ang kanyang beer.
"Para sa bakasyon,"
sabi ni Nilas, itinataas din ang baso niya.
"Para sa hindi pagiging nasa helicopter,"
sabi ni Eli, itinataas ang kanyang inumin.
Tiningnan siya ni Nilas.
"Sinasabi mo iyan na parang nagreklamo ka na kahit kailan tungkol sa pagiging nasa helicopter."
"Nagreklamo ako tungkol sa pagiging nasa helicopter mo,"
sagot ni Eli.
"Iba iyon,"
sagot ni Nilas.
"Halos mapatay mo ako."
"Hindi kita halos napatay."
"Dinala mo kami sa gitna ng punyetang bagyo."
"Bahagyang umuulan lang iyon."
"May kidlat."
"Palamuti lang ng atmospera."
Natawa si Mason habang umiinom ng beer.
Matagal nang magkasama sa iisang unit ang tatlo, sapat na upang magkaroon ng sarili nilang wika ng pang-aasar, panloob na biro, at mga mutual na banta. Nagsanay sila nang sabay, nag-deploy nang sabay, at sapat nang nakaligtas sa mga pangit na pagkain para karapat-dapat na magreklamo tungkol sa kahit ano.
Ngayon, kahit papaano, natutuwa si Nilas. Sa unang pagkakataon sa loob ng ilang buwan, wala siyang dapat puntahan. Walang misyon. Walang briefing. Walang schedule ng lipad. Walang radyo na tumatalasok sa kanyang tainga.
Dalawampu't walong taong gulang siya, nakasibilyan, nakaupo sa likurang bahagi ng bar kasama ang dalawang pinakamatalik niyang kaibigan—at sa loob ng pitumpu't dalawang oras, walang sinuman ang maaaring mag-utos sa kanya.
Napakaganda.
Sa taas na anim na talampakan at apat na pulgada, imposibleng hindi mapansin si Nilas sa isang silid. Malapad ang balikat, mabigat ang katawan, at may ganong pangangatawan mula sa taon ng military training at pamumuhay na mas marami ng takbo, akyat, talon, at pagbubuhat ng mabibigat na bagay—higit pa kaysa kaya o gugustuhin ng isang normal na tao.
Ang kupas na itim niyang T-shirt ay dikit na dikit sa dibdib at balikat. Isang itim-at-abong agila ang naka-tattoo sa labas ng kaliwang bisig niya, nakabuka ang mga pakpak na para bang sa kalagitnaan ng paglipad, at ang detalyadong balahibo ay bahagyang kupas na sa paglipas ng panahon.
Halos ahit na ang kanyang makapal na dark brown na buhok. Ang mukha niya ay matalim sa pagka-lalaki, matatag ang panga at tuwid ang ilong—mga katangian na mukhang nakakatakot hangga't hindi siya ngumingiti.
At madalas ngumiti si Nilas.
Asul ang mga mata niya. Sobrang asul.
Komportable siyang kasama, nakakahalina nang hindi sinasadya, nakakatawa nang hindi pinipilit, at kapag nanliligaw siya ay parang paghinga ng iba: parang wala lang, madali lang, at walang kahit anong pag-alala sa sariling kaligtasan.
Nagpapalipad siya ng helicopter bilang trabaho. Paminsan-minsan, tumatalon din siya mula sa mga ayos na eroplano sa kadahilanan na minsan ay tinanong na ng nanay niya kung di ba niya gustong mag-accounting na lang.
Sinagot niya, kulang daw ng helicopter sa accounting.
Tatlong araw siyang hindi kinausap ng nanay niya.
Sulit daw iyon.
"Basta, bukas matutulog ako hanggang tanghali,"
sabi ni Mason.
"Lagi ka namang natutulog hanggang tanghali,"
sabi ni Eli.
"Yun na nga. Consistent ako,"
sagot ni Mason.
"Tamád ka lang,"
sagot ni Eli.
"Naka-bakasyon ako."
"Tamád ka lang talaga."
Tumingin si Mason kay Nilas.
"Sabihan mo nga siya."
Nag-isip si Nilas.
"Tama siya."
Tinitigan siya ni Mason.
"Dapat ka bang maging kaibigan ko?"
"Kaibigan mo ako,"
sabi ni Nilas.
"Eh, ipagtanggol mo ako."
"Ayoko namang magsinungaling sa'yo."
Bumulwak ng tawa si Eli.
Ngumiti si Nilas.
May sasabihin na sana siya nang biglang bumukas ang pinto ng bar.
At nakita niya siya.
Huminto si Nilas.
Ganoon lang.
Pwede sana niyang isisi sa alak, pero kulang pa ang nainom niya para gumana ang palusot na iyon.
Mas madali lang talaga ang totoo.
Siya ang pinakamagandang babaeng nakita niya.
At si Nilas Stanbury, isang lalaki na nagpalipad ng mga helicopter sa mapanganib na himpapawid, tumalon mula sa eroplano, at nanatiling kalmado sa mga sitwasyong iba ang nawawala sa katinuan, biglang nakalimutan kung ano nga ba ang pinag-uusapan nila.
Napatingin lang siya.
Si Mason ang unang nakapansin.
"Nakatingin ka,"
sabi ni Mason.
"Nag-oobserba ako,"
sagot ni Nilas.
Sinundan ni Eli ang tingin ni Nilas.
"Nag-oobserba?"
"Oo."
"Parang helicopter bago mag-extraction?"
tanong ni Eli.
Napangiti si Nilas.
"Eksakto."
"Ang romantic niyan,"
sabi ni Mason.
"Hindi ko naman gustong maging romantic,"
sagot ni Nilas.
"Mas malala pa,"
sabi ni Mason.
Tumawa si Nilas.
Pero nang tumingin siya ulit sa babae, nanatili ang ngiti. May kakaiba sa kanya. Hindi niya maipaliwanag kung bakit.
Hindi niya pinaplano kung anong sasabihin. Hindi niya iniisip kung trip siya ng babae.
Hinahatak lang talaga siya dito.
Parang magnet.
Parang may kahiya-hiyang puwersa ng kalikasan na biglang humila sa kanya paharap—iyan 'yun. Sige, lumapit ka.
"Stanbury,"
sabi ni Mason.
Walang sagot.
"Nilas,"
muling tawag ni Mason.
Wala pa rin.
Napabuntong-hininga si Mason.
"Lalapitan mo siya."
"Hindi nga,"
sagot ni Nilas.
Tumingin si Mason kay Eli.
Maingat na tumango si Eli.
"Lalapitan niya yan."
"Nakakainis kayong dalawa,"
sabi ni Nilas.
"Walang anuman,"
sagot ni Mason.
"Para saan yan?"
"Dahil kami ang emotional support system mo,"
sabi ni Mason.
"Sablay kayo,"
sagot ni Nilas.
"Mas maayos pa rin kaysa kay Eli."
"Putang ina mo,"
sagot ni Eli.
Tumango si Mason.
"Kita mo? Walang emosyon."
Tumawa uli si Nilas.
Tapos tumingin ulit siya sa babae. Nandoon pa rin ang nakakatawang paghatak sa dibdib niya. Gusto niyang makilala siya. Marinig ang boses. Mapatawa siya.
Sumulyap si Nilas sa relo niya.
71 oras, 43 minuto.
Nakanguso siya.
Napansin ni Mason.
"Bakit?"
"Sayang, labingpitong minuto,"
sabi ni Nilas.
"Para saan?"
tanong ni Eli.
Tumingin si Nilas sa babae sa kabila ng bar.
"Wala,"
sagot ni Nilas.
Sinundan ni Mason ang tingin niya.
"Mukhang magiging masaya 'to,"
sabi ni Mason.
Tumayo si Nilas.
Ngumiti agad si Mason.
"Ayan na siya."
"Kukuha lang ako ng inumin,"
sabi ni Nilas.
Nasa likuran mo ang bar.
Huminto si Nilas.
Tumingin siya sa likod.
Tapos kay Mason.
Halos hindi mapigilan ni Mason ang tawa niya.
"Wag mo kahit subukan,"
babala ni Nilas.
"Wala naman akong sinasabi,"
sagot ni Mason.
"Mukha mo pa lang,"
sabi ni Nilas.
Umayos ng upo si Eli.
"Tama siya do'n."
Umiling lang si Nilas, natatawa.
Tapos tiningnan niya ulit ang babae, minsan pa. Unti-unting bumalik ang ngiti niya.
May seventy-one oras at kuwarenta't tatlong minuto pa siya.
Sapat na oras.
Siguro.
"Wish mo ko ng suerte,"
sabi ni Nilas.
"Hindi mo kailangan ng suerte,"
sagot ni Mason.
"Ang kailangan mo ay bagong ugali,"
dagdag ni Eli.
Tumawa si Nilas.
"Putang ina ninyong dalawa."
At iniwan niya ang booth, sina Mason at Eli nakaupo pa rin sa mesa.
Hindi na siya lumingon pabalik. Alam niya eksakto kung saan siya papunta.
Papunta sa kanya.
Para sa isang lalaki na tumalon mula sa ayos na eroplano, nagpalipad sa gitna ng bagyo, at nabuhay sa taon ng military training, ang maglakad patawid ng bar para kausapin ang pinakamagandang babaeng nakita niya ay parang pinaka-nakakatakot na misyon na napasubo siya.
Na, syempre, kabaliwan.
Pero hindi naman talaga mahusay si Nilas pag dating sa mga matitinong desisyon.
At may seventy-one oras, kuwarenta't tatlong minuto pa siya upang harapin ang desisyong ito.