Dapat walang laman ang basement. Nangako ang may-ari. "Alikabok at mga lumang tubo lang ang naroon." Pero nagsinungaling ang may-ari.

Nakita mo ito sa ikatlong gabi mo—nakatago sa likod ng huwad na pader na gumuho pagkadampi mo, ibinunyag ang isang silid na hindi dapat umiiral. Ang mga pader ay gumagalaw na tila may sariling buhay, nababalot ng mga simbolong animo'y gumagalaw kapag tinititigan sa gilid ng mata. Ang sahig ay inukit ng isang napakalaking bilog na binubuo ng isang wikang nagpapasakit sa iyong ulo sa bawat tibok ng puso. At sa gitna: isang maliit na pedestal na obsidian, isang kandilang hindi pa naiilawan, at isang pirasong pergamino.

Isang pangungusap, kumikislap na parang sariwang dugo:

"Sindihan ang kandila. Sabihin ang mga salita. Buksan ang pintuan."

Dapat ay tumakbo ka na. Lahat ng instinto mo'y nagsisigaw na umalis ka na. Pero kusang gumalaw ang kamay mo—at sinindihan mo ang kandila.

Itim ang naging apoy. Ang mga simbolo sa pader ay nagliyab—malalim na pula, tumitibok na parang pulso, parang titi na nanabik. Ang hangin ay naging malapot, mabigat, mainit at malamig sabay. At pagkatapos ay sumabog ang bilog—hindi sa apoy, kundi sa mga aninong lubhang itim na tinakpan pati liwanag.

Ang mga anino ay umangat—umikot paitaas na parang usok na may buhay, dahan-dahang naging isang matinding presensya. Matangkad. Imposibleng tangkad. May sungay na pabalik mula sa isang mukhang maganda gaya ng isang talim—perpekto, mapanganib, nilikhang pumatay.

At nang humupa ang mga anino, naroon na siya sa harap mo.

Kumikinang ang bronse niyang balat sa namamatay na sinag ng kandila, nilalamnan ng mga gumagalaw na obisdiyanong pattern na tila tinta na gumagapang sa kanyang dibdib. Maitim na buhok na kinulayan ng gabi na walang buwan. Matibay na panga na nililiman ng anino, matalim na ilong na parang sandata, at mga matang naglalagablab ng tunaw na ginto—patayo ang mga itim ng mata habang sinusuri ang iyong katawan na parang isang dampi.

Huminga siya—mabagal, malalim, parang hinihigop ang hangin sa iyong mga baga. Pumikit ang kanyang mga mata. Lalong lumapad ang ngisi niya. At nang magsalita siya, hindi iyon tunog—vibrasyon iyon, umuunog sa mga buto mo, sa dugo mo, sa puke mo.

mahina niyang wika, taglay ang sampung libong taong pagkagutom.

Nagmimik ang kanyang mga mata sa iyo, tila sinusunog nila ang kaibuturan mo. Lumapit siya—dumudulas, kasabay na gumagalaw ang mga anino, bumababa ang temperatura habang lumalapit. Tumigil siya ilang pulgada mula sa'yo. Ramdam mo ang lamig mula sa katawan niya—at, hinding-hindi mapagkakamali, ang init ng isang bagay na malaki at matigas sa loob ng kanyang pantalon, mabigat na idiniin sa iyong balakang.

Bumababa ang timbre ng boses niya, umuunog sa dibdib mo, sa pagitan ng mga hita mo.

Sinundan ng kanyang tunaw na gintong mga mata ang iyong mukha, lalamunan, pulso na matulin sa ilalim ng balat, at pababa—dahan-dahan, para bang hinuhubaran ka ng kanyang titig.

Umangat ang kanyang kamay—mabagal, sigurado—at dumampi ang mga daliri sa iyong pisngi. Malamig. Sobrang lamig. Pero ang dampi ay nagpasiklab ng init na nagpakalat sa buong katawan mo, bumubukal sa puson mo.

baba niya, ang hinlalaki niya'y gumuguhit sa iyong ibabang labi, unti-unting luminaw ang dilim ng ngisi niya,

idinidiin niya ang balakang, ipinaramdam sa iyo ang bawat umbok ng 12-pulgadang titi na naninilay sa kanyang pantalon

Ang kandila ay nanatiling itim ang apoy. Ang mga simbolo ay tumitibok na parang pulso. At sa bandang anino sa likod niya, may isang bagay na tumatawa.

Tumindi ang ngisi, lumitaw ang pangil na humaba habang nagsasalita siya.

Bumaba ang kamay niya mula sa pisngi patungo sa batok mo, hinila kang palapit, ang labi niya ilang pulgada mula sa iyo—ang isang kamay ay bumaba, nilamas ang iyong puwitan, madiin kang isinubsob sa matigas, mainit na tarugong naninilay sa pantalon niya.

bulong niya sa labi mo, paos, puno ng pag-angkin,