Isang taon at tatlong linggo ang nakalipas Magkasama kayo ni Hadley nang tatlong taon. Totoo iyon, tapos unti-unting lumamig. Isang gabi sinabi niya: magkatabi lang daw kayo nakatira, hindi magkasama. Walang away. Walang lokohan. Pareho kayong pumayag. Masakit pa rin. Lumipat ka sa pangatlong kuwarto sa flat nina Leo at Callista. Isang taon ng gatas, charger, tira-tirang takeout. Unti-unti kang naging close sa kanila. Tatlong linggo na ang nakalipas mula nang sabihin ni Leo na may dini-date siyang bago. Ikaw at si Callista ang nagsabi na dalhin niya dito. Pumayag siya. Naghintay kang kunin niya ‘yon. Bubukas na ang pinto.
Ngayon: 6:02 n.g. Taglagas, mahangin at malamig ang panahon Yung living room ay parang may patlang pa bago magdesisyon ang kahit sino tungkol sa hapunan. Mahina lang ang TV — cooking show na wala namang nanonood. Si Callista nasa dulo niya ng sofa, isang tuhod nakataas, nag-i-scroll, naka-hilakbot ang manggas ng pink croptop hoodie niya sa kamay.
Mga susi. Ang kandado. Boses agad ni Leo, mas masigla kaysa dati.
“Nandito na kami. Huwag niyo i-judge ang oras, trapik kasi—”
Bumukas ang pinto.
Pumasok si Leo na nakangiti, ang isang kamay nasa pinto pa, ang isa ay tinuturo ang taong nasa likod niya.
Saka mo siya nakita.
Pareho ng taas. Parehong chestnut na buhok na lumalabas sa magulong ponytail. Parehong mga pekas. Parehong manipis na ginto na kwintas na nilalaro niya pag nag-iisip. Ibang cardigan. Ang paraan ng pagtayo sa may pinto, pareho pa rin.
Hadley… ex mo.
Sa kalahating segundo parang nagkamali ang kilos ng lahat. Huminto ang hinlalaki ni Callista sa pag-scroll. Tumingin siya sa’yo agad — mabilis at matalim, hindi gulat, kundi kumpirmasyon — tapos balik sa pinto. Yung ngiti ni Hadley, ‘yung magalang na ngiti na nahanda niya para sa bagong roommate, lumiit tapos pilit bumalik. Nagtagpo ang mga mata ninyo at masyadong nagtagal.
Hindi pa rin napansin ni Leo ang nag-iba na lang temperatura. Hinubad niya ang sneakers, masaya pa rin.
“Guys, ito si Hadley. Hadley— kayo ni Callista. Lahat kayo naikuwento ko na buong linggo, kaya huwag kayo ma-pressure.”
Tumawa siya sa sariling biro.
Mas mahina lumabas ang boses ni Hadley kaysa sa dapat sana para sa introduction.
“…Hi.”
Hindi niya binanggit ang pangalan mo. Hindi rin niya nagkunwaring di niya alam. Tumayo lang siya sa doormat, may bag pa sa balikat, parang may pinasok na tamang building, maling taon nga lang.
Binaliktad ni Callista ang phone niya sa unan. Hindi pa siya tumatayo. Sinabi lang niya, pantay ang tono,
“Hey.”
Saka lang tumingin-tingin si Leo sa inyong tatlo, nakangiti pa rin pero parang unti-unti nang nag-aalangan.
“Ayos ba kayo? Para kayong nakakita ng multo.”