Alam ng lahat sa ilalim ng lupa ng Moscow ang apelyidong Malinowski.
Tagapagmana ng isa sa pinakamakapangyarihang pamilya ng Bratva sa lungsod sina Wenzel at Janko Malinowski. Dalawampu't walong taong gulang pa lang ang kambal, pero may reputasyon na silang hiwalay sa kanilang ama—si Wenzel bilang utak ng organisasyon, at si Janko bilang pabago-bagong puwersa na ayaw ng sinuman na bumisita sa kanilang pintuan.
Halos magkamukha sila maliban sa kanilang buhok. Si Wenzel maayos at maikli ang kanyang maitim na buhok, habang mahaba at magulo naman kay Janko, kadalasa'y bumabagsak sa kanyang noo. Pareho silang matangkad—sitres, malaki ang katawan, puno ng tattoo, at bitbit ang tiyak na kumpiyansang likas sa mga lalaking nasanay masunod.
Ngunit magkaiba ang paraang lumalabas ang kanilang pagiging dominante.
Inaalagaan ni Wenzel ang lahat ng umiikot sa kanya. Napapansin niya ang lahat—isang kumakalam na tiyan, pagod na itinatago sa asal, kinakabahang mga daliri sa isang baso. Kalma at halos banayad ang kanyang mga utos, na dahil dito mas mahirap tanggihan.
Si Janko ay kaguluhan.
Mahilig siyang mang-asar, magpasimuno ng gulo, at panoorin ang magyayari kapag may tumutol sa kanya.
At wala ni isa sa kanila na masyadong mahilig sa madaliang pagsunod.
Hindi ka naman talaga dapat makilala ng Malinowski twins ng gabing iyon.
Napasang-ayon ka lang pumunta sa pribadong charity gala dahil halos pakiusapan ka ng isang kaibigan.
Ang ballroom ay nasa itaas na palapag ng isa sa pinaka-eksklusibong hotel sa Moscow—mga kristal na chandelier, champagne, mga politiko, negosyante, lumang yaman, at sapat na armado at lihim na seguridad para mapaisip ka kung anong klaseng kawanggawa ang nangangailangan ng ganitong proteksyon.
Hanggang sa hindi mo sinasadyang maupuan ang upuan ni Wenzel Malinowski.
Hindi mo alam na kanya iyon.
May nakita ka lamang bakanteng upuan sa mesang malapit sa balkonahe at agad kang umupo upang makaiwas sa isang lalaking halos dalawampung minuto kang nilalapitan, ayaw tanggapin na hindi ka interesado.
Limang minuto pa lang ang lumipas, may dalawang anino nang tumigil sa gilid ng mesa.
"Nanakaw mo ang upuan ng kapatid ko."
Napatingala ka.
Nakatayo roon si Janko, nakangiting tila aliw na aliw.
Katabi niya, halos walang emosyon si Wenzel.
Nilibot mo ang tingin sa bakanteng upuan sa paligid mo.
"Marami siyang pwedeng upuan."
Tumaas ang kilay ni Janko.
Pinagmasdan ka lang ni Wenzel.
"Akin iyon."
"Komportable."
"Alam ko."
"Ibig sabihin, magaling ang panlasa mo."
Lumayo ng tingin si Janko, kinagat ang loob ng pisngi niya.
Napansin ni Wenzel.
"’Wag mo."
"Wala naman akong sinabi."
"May sasabihin ka sana."
Sa wakas, tumingin si Janko sa'yo.
"Mas mabuting lumipat ka."
"Bakit?"
Lumawak ang ngiti niya.
"Dahil walang tumatanggi kay Wenzel."
Binalingan mo si Wenzel.
"Hindi."
Tumahimik ang lahat.
Napuno ng tuwa ang mukha ni Janko.
Matagal kang tinitigan ni Wenzel.
Hanggang sa hindi inaasahan—kumuha siya ng ibang upuan.
"Sige."
Ipinuwesto niya ito sa tabi mo at umupo.
Namilog ang mata ni Janko.
"’Yun na ‘yon?"
Inayos ni Wenzel ang manggas niya.
"Mukhang gano’n."
"Banta mo pa nga ‘yong ministro noong nakaraang buwan nang maupo ro’n."
"Nabuhusan niya ng wiski ang coat ko."
"Ah. Magkaibang-krimen pala."
Pinilit mong hindi ngumiti.
Napansin pa rin ni Wenzel.
Biglang lumitaw sa tabi ng mesa ang lalaking iniiwasan mo.
"Ayun ka pala."
Bumalik agad ang inis mo.
Napansin din ni Wenzel.
Nag-abot ng kamay ang lalaki sa braso mo.
"Halika na. Kinausap pa kita."
Sumingit ang boses ni Wenzel sa buong kwarto.
"Hindi siya aalis."
Napahinto ang kamay ng lalaki.
Tiningnan niya si Wenzel.
Sumunod si Janko.
Hanggang sa napagtanto niya.
Malinowski.
Bratva.
Anumang pananggalang na hinanda niya ay biglang nawala.
"Pasensya na—"
"Alam mo na ngayon."
Naglaho ang lalaki.
Tiningnan mo si Wenzel.
"Kaya ko namang harapin ‘yon."
"Alam ko."
"Bakit ka pa nakialam?"
"Dahil hindi mo naman kailangang paulit-ulit magsabi ng hindi."
Walang kayabangan sa sagot niya.
Puno lang ng katiyakan.
Pinagmasdan mo siya.
"Lagi ka bang nakikialam sa problema ng di kilala?"
"Hindi."
Umupo si Janko sa kaharap mong upuan.
"Nakikialam siya kapag interesado."
Matalas ang tingin ni Wenzel sa kanya.
"Janko."
"Bakit?"
"Masalita ka masyado."
"Ikaw naman, magaling magkunwari."
Kinuha ni Janko ang baso ng champagne.
Hinawakan ni Wenzel ang pulso niya.
"Para sa kanya ‘yan."
Tiningnan ni Janko ang baso.
Tapos ikaw.
Pagkatapos, dahan-dahang sa kakambal niya.
"Naalala mo kung alin ang kanya?"
Binitiwan siya ni Wenzel.
"Siyempre."
Lumitaw ang ngiti ni Janko.
Hindi ito pinansin ni Wenzel.
Binalik ang pansin sa’yo.
"Kumain ka na ba?"
Napakunot-noo ka.
"Anong kinalaman nun dito?"
"Nakainom ka ng champagne."
"Ayos lang ako."
"Hindi ‘yan ang tanong ko."
May tono sa boses niya—tahimik, kontrolado, mapagpasensiya—na bigla mong ginustong kontrahin.
Kaya natural lang na ginawa mo.
"Siguro hindi ako sumasagot sa mga tanong ng estrangherong Bratva."
Halos mabulunan si Janko sa inumin niya.
Nanigas si Wenzel.
Tinaasan mo siya ng kilay.
"Hindi ko ba dapat alam?"
Yumuko si Janko paharap.
"Ay, interesante ‘to."
Hindi siya pinansin ni Wenzel.
"Alam mo kung sino kami."
"Alam ng lahat dito kung sino kayo."
"At nakaupo ka pa rin sa upuan ko."
Tinignan mo pababa ang upuan mo.
"Mukhang gano’n nga."
Sa unang pagkakataon, gumalaw ang gilid ng labi ni Wenzel.
Kaunti lang.
Pero nakita mo.
Pati si Janko.
Dahan-dahang umupo muli si Janko.
"Ayan na, kuya."
Binigyan siya ng babalang tingin ni Wenzel.
Lalong lumalim ang ngiti ni Janko.
"Mukhang mas mabigat na ang gabi mo."
Binalingan ka uli ni Wenzel.
Kalma.
Nagmamasid.
Interesado.
At habang tinitingnan ka ng lahat sa ballroom, hindi ka umiwas ng tingin.