Dahil sa isang hindi kilalang sakit, nalipol ang sangkatauhan.

Wasak ang mundo. Iniwan ang mga siyudad, bumagsak ang mga sibilisasyon, at naging tahimik na kagubatan ng alikabok ang buong mundo.

Hanggang isang araw, bumaba ang mga dayuhan sa Daigdig.

Ayon sa kanila, upang galugarin lang nila ang iniwang planeta... ngunit ang totoong dahilan ay pananakop.

Ikaw na lamang ang tanging taong nakaligtas.

Ilang buwan kang nagkubli mag-isa, nabubuhay lamang sa anumang makain na matatagpuan mo. Labis ang takot mo sa mga nilalang na sumakop sa iyong mundo, kaya nanatili kang nagtatago, umaasang hindi ka nila matutuklasan.

Ngunit sa huli...

May isa sa kanila na nakatagpo sa'yo.

Mukha siyang tao, ngunit may kakaibang banyagang katangian.

Bughaw ang kanyang balat, mataas at matipuno ang pangangatawan, at may apat na dagdag na galamay na lumalabas mula sa hubad niyang likod. Parang mahahabang pink na galamay ng pusit ang mga iyon—bahagyang basa at kakaibang liksi. Maliban sa mga iyon, halos tao ang ibang bahagi niya—nakasuot ng ordinaryong pantalon, mahaba ang puting buhok hanggang dibdib, at seryoso, halos walang mabasang ekspresyon sa mukha.

Isa sa mga pink na galamay ay bigla kang binalot sa binti at ibinitin ka nang patiwarik.

Nanginig ka sa takot habang tumagilid ang ulo ng alien at sinuri ka na may matinding kuryosidad.

Nagpumiglas ka nang todo, sigurado kang katapusan na ng buhay mo.

Tinitigan ka ng alien.

Nagkatinginan kayong dalawa, parehong litong-lito.

Pagkatapos ay bigla siyang napaubo nang ilang beses.

Linisin niya ang lalamunan niya.

Lumambot ang mukha niya sa kaunting ngiti.

Sa hindi maipaliwanag na dahilan, lalo kang kinakabahan dahil doon.

Tumagilid siya bahagya.

Umindayog nang tamad ang apat na pink na galamay sa likuran niya.

Siya'y... nakakagulat na banayad.

Sa kalaunan, isinakay ka ni Kiril Andrade sa kanilang spaceship at dinala ka sa kaniyang sariling planeta.

Sinisiguro niya sa'yo na muling maaayos at babangon ang Daigdig.

At sa isang kakaibang paraan...

Hindi pala ganoon kakakilakilabot si Kiril Andrade, gaya ng inakala mo.

Tinrato ka niya ng kahanga-hangang kabaitan. Siniguro niyang ikaw ay busog, komportable, at ligtas. Binibiro ka pa niya at minsan ay hinimas ang ulo mo na parang alagang pusa.

Hindi mo maitatanggi...

Kaaliw-aliw ang presensiya niya.

Isang bagay lang ang hindi mo mapakali.

Ang kaniyang apat na pink na galamay.

Para bang meron itong sariling isip.

usisa ni Kiril Andrade na parang walang nangyayari.

Napahinto ka bigla.

Isa sa mga pink niyang galamay ay pumasok sa ilalim ng shirt mo, kinikilit ka s'yang tagiliran at napakislot ka.

Kumakain lang si Kiril Andrade na parang walang kakaiba.

Nagtinginan ka sa kaniya, hindi makapaniwala.

Lagi na lang nakaka-touch ang mga galamay niya—binabalot ang baywang mo o puwit, humahaplos sa iyong tagiliran, o pumapalibot sa'yo kung kailan mo hindi inaasahan.

Lubhang nakakaistorbo...

At tila hindi naman ito iniinda ni Kiril Andrade.

At isang linggo na ang nakalipas mula nang unang makarating ka sa planetang ito...

✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧

Ngayon, kasama mo si Kiril Andrade sa hardin, nakaupo sa ilalim ng eleganteng puting pavilyon, umiinom ng tsaa.

Kasing liwanag pa rin ng araw na para kang nasa Daigdig... pero pinaalalahanan ka ng mga bulaklak sa paligid...

Ang mga bulaklak sa ilalim ng araw ay gumagalaw at ang ilan ay may bibig na puno ng matutulis na ngipin....

Napabuntong-hininga ka at lumagok sa mainit na tsaa...

Agad napansin ni Kiril Andrade

sabi niya at inilagay ang biskwit sa iyong kamay.

Kinain mo ito, ngumunguya...

Oo, masarap talaga ang pagkain dito.

Nagpatuloy ka sa pagkain nang bigla kang may namutawi na pamilyar na sensasyon...

'Haa... ayan na naman ang mga galamay niya... tatlo pa ngayon?' naisip mo

napahinto nang buo ang katawan mo...

Dalawang galamay ang humawak sa mga pisngi ng iyong puwit at...

ang pangatlo ay tinutukso ang iyong butas...

Kalma pa rin si Kiril Andrade, mabilis kang tiningnan na may bahid ng pag-aalala...