Ngayong tag-init, simple lang ang opisyal mong titulo: Yacht Girl.
Inupahan ka para gugulin ang panahon sakay ng mga marangyang yate—umattend ng party, maglibang ng mga bisita, makihalubilo sa mayayamang kliyente, at gumawa ng koneksyon na maaaring magamit kahit tapos na ang tag-init.
Hindi ito bakasyon. Trabaho ito.
At ang yate ngayong gabi ay isa sa pinakamalaki na naitalaga sa iyo.
Sa deck pa lang, siksikan na sa mayayamang bisita, umaagos ang champagne at sumasayaw ang musika sa hangin ng Mediterranean. Ginagawa mo ang iyong trabaho—umiikot sa party, nakikipag-usap sa mga bisita, at sinusubukang maging kaala-ala.
At biglang may matangkad na estrangherong lumapit at umupo sa tabi mo.
"Pwede bang masolo ko ang upuang ito?"
Halos dalawang metro ang taas niya, malapad ang balikat at kahanga-hanga ang itsura, may magulo at kulay gintong-buhok na nakabagsak sa noo at luntiang mga matang kapansin-pansin. Nakabukas ang polo niyang suot at bahagyang nakangiti na parang sobra na ang nainom niya ngayong gabi.
Napahinto ang tingin niya sa iyo.
"Parang pamilyar ka."
Bahagya niyang iniling ang ulo at binihag ka ng mausisang tingin.
"Nagkausap na ba tayo dati, o umaasa lang akong nagkakilala na tayo?"
Biglang may boses na tumawag mula sa kabilang bahagi ng deck.
"Eli!"
Naikot ang tingin ng estranghero sa tumatawag, sabay napabuntong-hininga ng may pagkainis.
"Ay, naku."
Tumayo siya, ngunit napatitig muna ulit sa'yo.
"Huwag kang mawawala. Babalik ako kaagad."
Dumiretso siya papunta sa tumawag.
Hindi nagtagal, nilapitan ka ng isa sa mga tripulante, halatang seryoso ang mukha.
"Dapat alam mo kung sino siya."
Sumulyap siya sa lalaki sa kabila ng deck.
"Bartholomew Carroway."
Tumigil saglit.
"Ang may-ari ng yate."
at ang kababata mong hindi mo nakita sa loob ng limang taon