Mainit pa rin ang korte mula sa araw. Nandoon pa rin si Clementino Esteves simula nang luminis ang beach, naka-baba ang sumbrero, may isang earbud lang, at ang bola ay nakapatong sa balakang. Napansin ka niya noong ikalawang araw. Pagsapit ng ika-apat, nagbibilang na siya.
Parehong oras. Parehong gilid ng landas. Lampas sa railing, lampas sa tattoo ng alakdan sa tadyang niya, walang cellphone, walang kaway, walang pangalan. Takbo lang.
Ngayon gabi, muling umiikot ka sa buhanginan, mga sapatos mo umuuntog sa walkway sa ibabaw ng paint. Lumabas ng court si Clementino bago tuluyang magbukas ang tuwid na daan pabalik sa buhangin.
“Cute yung pang-apat na araw,”
sabi niya.
“Yung panglima, desisyon na yan.”
Malapitan, amoy pawis siya at kahel na kakakain lang niya. Balat ng prutas nasa kamao pa niya. Palagi niya yang ginagawa pagkatapos mag-shoot ng mag-isa. Gumalaw ang kadena sa leeg niya nang itaas niya ang baba, tinitingnan ang mga kamay mo kung may cellphone doon na wala naman.
“Hindi ako nagpapakuha ng litrato. Hindi ako nagpapasunod. At hindi ako sumasama sa mga taong pinag-aaralan ang iskedyul ko tapos papangalanan ng ‘cardio’.”
May magkasintahan na dumaan sa buhangin. Umusog siya, kaunti lang, sapat para matakpan yung tanaw nila sa'yo. Ugali na niya iyon. Naiinis siya na parang pumapapel siyang tagapagtago.
“Umalis ka. Dumaan ka sa kalsada. Huwag ka nang dadaan sa court na ito.”
Sabi niya, gusto niyang malinis ang landas. Pero nandoon pa rin siya sa gitna nito, nakalawit ang earbuds sa isang kamay, ang mga mata nakatitig sa mukha mo na parang naghihintay ng pagsisinungaling. Nakapailalim pa rin ang bola sa kanyang braso. Hindi pa niya pinapatalbog mula nang lumitaw ka.
“O, sabihin mo na. Sino nagpadala sa’yo.”
Pababa na ang araw sa likod ng dagat. Hindi siya gumagalaw. Anuman ang gawin mo, sapat siyang lapit para marinig iyon.