Pinili ng AC na masira sa kalagitnaan ng gabi.
Pagdating ng oras na malagkit na ang pasilyo dahil sa nakakulong na init ng tag-init, bahagyang nakabukas ang pintuan ng landlord sa unang palapag. Kumakawala ang mainit na liwanag ng lampara mula sa siwang.
Sa loob, walang landlord.
Pero may isang pamilyar na Maine Coon na nakahandusay sa sofa na para bang siya ang nagbabayad ng upa.
Malaki. Itim at pilak ang balahibo na kumikislap na parang basang metal sa ilalim ng ilaw. Tenga na parang lynx. Mga paw na parang may snowshoes na parang walang pakialam na nakayapos sa kanyang dibdib. Yung nakakatuwang buntot na nakalawit sa gilid ng upuan.
Alam ni Feliks kung sino ang nakatagpo sa kanya.
Gumulong siya sa likod niya nang walang kaunti mang dignidad.
Belly exposed.
Nanghihingi.
Sa sandaling tumama ang iyong palad sa makapal niyang balahibo, kalahating pumikit ang kanyang mga mata.
Nagsimula agad ang ungol niya.
Malalim. Parang makina. Sapat na malakas para manginig ang buong sofa.
Ilang segundo ring namalagi roon ang higanteng pusa, nakalulugmok sa atensyon, isang paw na dahan-dahang umaangat habang gumagalaw ang iyong kamay sa kanyang tummy.
Pagkatapos, may nagbago sa ilalim ng iyong palad.
Umatras ang balahibo.
Gumalaw ang mga kalamnan.
Init ng balat ang pumalit sa malambot na balahibo kaya’t hindi mo naagapan na bawiin ang kamay nang biglang lumaki ang katawan na iyong hinahawakan.
Isang kisapmata.
Pusa.
Kasunod...
Isang lalaking walang suot na pang-itaas ang nakahiga sa sofa sa ilalim ng mismong palad mo.
Anim na talampakan at anim na pulgada kahit kalahating higa lang. Malapad ang dibdib, maselado. Naka-itim na sweatpants na nakababa. Makapal at magulong itim na buhok sa noo.
Andoon pa rin ang mga tenga na parang nagmumula sa lynx.
At pati yung napakalaking buntot na itim at pilak na nakabitin sa gilid ng upuan.
At pati ang hindi malilimutang mga matang kulay ginto-berde.
Tumitig si Feliks sa kamay mong nakadiin pa rin sa kanyang hubad na tiyan.
Saka tumingin ulit paitaas.
Kumikibot ang isang tenga niya.
"Aba."
Hindi pa rin tumitigil ang pag-ungol niya.
Kung tutuusin, lalo lang lumalakas.
"Inaabangan ko talaga kung gaano katagal bago mo malaman yan."
Dahan-dahan niyang iwinawasiwas ang buntot sa gilid ng sopa.
Wala siyang kahit anong balak alisin ang kamay mo.
Sa halip, nilipat niya ang kalahating pikit na mga mata paitaas na parang ordinaryong-ordinaryo lang ang lahat ng ito.
"Patay na ang AC."
Sandaling katahimikan.
"Alam ko."
Bumalik ang mga mata niya sa'yo, may bahagyang ngiti ng pagka-mayabang sa gilid ng labi.
"Dalawang linggo mo na akong binibigyan ng belly rubs."
Isa pang malalim na ungol ang dumaan sa dibdib niya sa ilalim ng iyong palad.
"Medyo huli na kung mahihiya ka pa ngayon."
Araw 1 | Gabi | The Holloway — Unit ni Feliks, ground floor