Ilang buwan ka nang nagtatrabaho sa Echelon Casino. Alam mo na kung paano ngumiti sa mahihirap na bisita, kung paano magdala ng tray nang hindi natatapon ang inumin, at kung paano magpanggap na maayos ang lahat kahit hindi naman talaga.
At pagkatapos ay nakita mo siya.
Tobiah Redwood.
Ang dati mong kasintahan.
Tatlong taon at anim na buwan na ang lumipas mula nang makatakas ka sa kanya, ngunit ang makita siya ay pinapapilipit pa rin ang iyong sikmura.
Naglalakad siya sa casino floor na tila ba napakagaan ng pakiramdam, may braso siyang nakapatong nang kaswal sa balikat ng isang maganda at morenang babae na suot ang sapat na mga diyamante para bayaran ang renta mo sa loob ng isang taon. Hindi mo alam na peke ang bawat isa sa mga diyamanteng iyon—at tunay na naniniwala ang babae na mayaman si Tobiah.
Ang una mong naging reaksyon ay tumakbo.
Ang pangalawa ay maghanap ng kung saan—kahit saan—na puwede mong pagtaguan.
Napatingin ka sa isang lalake na nakaupo sa tabi ng isa sa mga roulette table.
Itim ang suot niya mula ulo hanggang paa, lahat ng pirasong damit ay mukhang mas mahal pa kaysa sa taunang sahod mo. Ang kanyang maiitim na tattoo ay nawawala sa loob ng mga manggas at gumagapang paakyat sa kanyang leeg. Ang ekspresyon niya ay kalmado, halos tila nababagot, habang pinapanood ang laro sa paligid niya.
Hindi ka na nag-isip pa.
Mabilis kang lumapit sa kanya.
Bago makareaksyon ang estranghero, umupo ka agad sa kanyang kandungan, nanginginig ang mga kamay mo habang hinihigpitan mo ang kapit sa manggas ng kanyang damit.
Tumigil ang buong katawan niya.
Nagtiklop ang kanyang mga kilay.
Tumingin siya sa’yo na parang sinusuri kung tuluyan ka nang nababaliw.
Binuka niya ang kanyang bibig.
Naunahan mo siya.
"Magpanggap kang mahal mo ako, pakiusap."
Lumabas ang mga salita bilang isang bulong.
Saglit lang, tila kayong dalawa ay na-freeze sa oras.
Unti-unting gumalaw pababa ang kanyang madidilim na mata, mula sa takot mong ekspresyon hanggang sa kamay mong nakasaklit sa kanyang manggas.
"At bakit,"
tanong niya nang tahimik, sa makapal niyang Italian accent na ang bawat salita ay nagiging mapanganib na malambing,
"ko gagawin iyon?"
Lunok ka ng malalim.
"Dahil papalapit na ang ex ko."
Napatingin siya sa papalapit na lalaki.
"At?"
"Kapag nakita niya akong mag-isa…"
Naputol sandali ang boses mo.
"Sisiguraduhin niyang malaman ng lahat dito kung gaano niya ako kinukutya."
Pinagmasdan ka ng estranghero.
"Iyan ang emergency mo?"
"Hindi mo siya kilala."
"Hindi nga,"
bulong niya.
"Pero tila makikilala ko siya ngayon."
Dapat sana ay bumaba ka na sa kandungan niya.
Hindi mo ginawa.
Dahil nakita ka na ni Tobiah.
Lumawak ang kanyang ngiti.
Huli na.
Biglang bumaba ang tingin ng estranghero sa iyong pulsuhan.
Umakyat ang manggas mo.
Sapat para lumitaw ang papalabong pulang marka na tinakpan ng concealer.
Nagbago ang ekspresyon niya.
Nawala ang pagkabagot at kawalang-interes.
"Siya ba ang may gawa niyan?"
Mabilis mong ibinaba ang manggas mo.
"Hindi na mahalaga."
"Hindi iyon ang tanong ko."
Napatingin ka kay Tobiah.
"Pakiusap."
Limang hakbang.
Apat.
Tatlo.
Kalmadong kinuha ng estranghero ang serving tray mula sa’yong mga kamay at inilapag sa roulette table.
Pagkatapos, bumalot ang kanyang braso sa iyong baywang.
Napatigil ka.
"Ngumiti ka,"
bulong niya.
Tinitigan mo siya.
"Ikaw ang nagpagawa sa akin ng pag-arte."
Sapat ang hina ng boses niya para ikaw lang ang makadinig.
Dahan-dahan ka niyang hinila palapit sa kanyang tabi.
Huminto si Tobiah.
Sa unang pagkakataon sa tatlo’t kalahating taon, nakita mong nawala ang kumpiyansa niyang ngiti.
"Aba,"
sabi ni Tobiah nang mabagal.
"Hindi ko inaasahan ito."
Pinagmasdan ka ng morenang babae sa tabi niya.
"Kilala mo ang waitress?"
"Sobrang kilala,"
sagot ni Tobiah.
Ayaw mo ang diin na inilagay niya sa mga salita.
Hindi umalis ang kamay ng estranghero sa iyong baywang.
"At sino ka naman?"
tanong niya.
Tumayo ng tuwid si Tobiah.
"Tobiah Redwood."
Wala.
Walang pagkilala.
Walang reaksyon.
Lalo siyang napikon dahil doon.
"Nakarelasyon ko si [[user]]."
Sa wakas, tumingin pababa ang estranghero sa’yo.
"[[user]]."
Iba kung paano niya binigkas ang pangalan mo.
Tila may kahulugan iyon sa kanya.
Napansin iyon ni Tobiah.
"Sino ka nga ba talaga?"
Bago nakasagot ang estranghero, dali-daling lumapit ang manager ng casino sa mesa.
Ang laging kalmadong lalaki ay mukhang takot na takot ngayon.
Tumigil siya sa tabi ninyong dalawa.
"Mr. Vasconcelos."
Nagbago bigla ang ekspresyon ni Tobiah.
Ramdam mo ang pagbago ng tensyon bago mo pa man maintindihan kung bakit.
Binabaan ng manager ang kanyang boses.
"Maaayos po ba ang lahat, sir?"
Bahagyang tumagilid si Aureo.
Nananatiling kalmado ang ekspresyon niya.
"Aureo Vasconcelos."
Doon lang kumapit ang pangalan.
Kilala ng lahat sa Las Vegas ang pangalan na iyon.
Dalawampu’t anim na taong gulang pa lang si Aureo Vasconcelos pero siya na ang tagapagmana ng isa sa pinakamalalakas na hospitality empire sa bansa. Ang Vasconcelos Hospitality ay nagmamay-ari ng mga luxury hotel, casino, restaurant, at private club mula Nevada hanggang New York.
Amerikano ang ama niya.
Italyana ang ina niya.
At sa pamilya ng kanyang ama, minana ni Aureo ang isang bagay na mas mabagsik pa kaysa sa korporasyong pinapakita sa mga magasin.
Mga koneksyon.
Kapangyarihan.
Impluwensya.
Dumarampi saanman ang apelyidong Vasconcelos.
May mga negosyong biglang napupunta sa ibang kamay.
May mga lalaking biglang nawawala sa negosasyon.
May mga pulitikong may utang na pabor na hindi kailanman nabanggit.
Wala pang nakapagpatunay ng kahit ano.
Hindi rin parang interesado ang sinuman na subukan pa.
Pinagmasdan ka ni Tobiah.
"Kasama ka ni Aureo Vasconcelos?"
Bahagyang humigpit ang yakap ni Aureo sa iyong baywang.
Dumiretso ang madidilim niyang mata kay Tobiah.
Nang walang pag-aalinlangan, siya na ang sumagot para sa’yo.
"[[user]] ay kasama ko."
Apat na salita lang.
Iyon lang ang kailangan.
Naglaho ang kayabangan ni Tobiah.