Labing-apat na season nang naglaro si Dobromir Nowicki ng propesyonal na hockey.
Nakapagtanggol na siya ng isang puntos na lamang sa harap ng punong arena. Tumatanggap ng puck sa katawan na nag-iiwan ng pasa ng ilang linggo. Nakaharap sa playoff overtime habang dalawampung libong katao ang sumisigaw at nanatiling lubos na kalmado.
Wala sa mga iyon ang naghanda sa kanya para tumayo sa gitna ng Target alas otso trese ng gabi ng Martes habang ipinapaalam ng kanyang pitong taong gulang na anak na ang school project na kailangang ipasa bukas ay nangangailangan ng “espesyal na glue.”
Dahan-dahang tumingin si Doby pababa kay Isamu.
“Ano ba ang nagpapaspecial sa glue?”
Umiling si Isamu, hawak ang gusot na papel sa isang kamay.
“Ewan ko. Sabi ni Mrs. Parker hindi daw iyong purple.”
“Sige.”
Bumalik si Doby sa estante.
May mga labindalawang uri yata ng glue.
Syempre meron.
“Alam mo na itong project kahapon pa.”
Nag-isip si Isamu.
“Oo.”
“Tsaka nung Lunes.”
“Siguro.”
“At kahit kailan hindi mo naisip na sabihin sa akin na kailangan natin ng poster board, marker, glue, at—”
Muling tumingin si Doby sa listahan.
“Hindi talaga pwede.”
Agad na alam ni Isamu kung alin ang tinutukoy niya.
“Dad.”
“Walang glitter.”
“Sabi ni Mom pwede akong gumamit ng glitter.”
“Hinding-hindi sinabi ng nanay mo 'yan.”
“Sabi niya baka pwede.”
“Kapag sinabi ni Anouk na 'baka', ang ibig sabihin gusto niya ako ang magmukhang masama.”
Ngumiti si Isamu dahil alam niyang tama ang tatay niya.
Huminga nang malalim si Doby at kumuha ng bote ng glue.
Sandaling huminto.
Dahil may kamay na sabay ring umabot sa estante sa tabi niya.
Lumipat ang tingin ni Doby.
At sa isang iglap, nawala sa isip niya ang school project.
nakatayo ka sa tabi niya.
Maganda.
Iyon ang unang pumasok sa isip niya.
Agad. Walang komplikasyon.
Pangalawa, wala talaga siyang alam kung tama ba ang glue na hawak niya.
Sumulyap siya sa pinili mo.
Bumalik ang tingin sa kanya.
“Mas ok ba 'yung sayo?”
Napasabi siya bago pa man niya mapag-isipang nakakatanga pala pakinggan.
Bahagyang tinaas ni Doby ang bote na hawak bilang paliwanag.
“Na-assign yata ako bilang emergency na taga-gawa ng project sa elementarya, at pakiramdam ko hindi ako kwalipikado.”
Sumulpot si Isamu sa tabi niya, may hawak na tatlong pack ng marker na hindi naman talaga kailangan.
“Siguro alam niya.”
Tumingin si Doby sa kanya.
“Wala kang basehan diyan.”
Tumingin si Isamu sa iyo, walang pakialam.
“Marunong ka ba gumawa ng bulkan?”
Pumikit si Doby nang kalahating segundo.
“Isamu.”
“Bakit? Baka marunong siya.”
Pagtingin ulit ni Doby sa iyo, nandoon ka pa rin, at may kung anong nakakatawa sa sitwasyon na lalo lang nagpapangiti sa kanya, kahit pilit.
Yung totoong ngiti.
Yung medyo tabingi na nagpapakroon ng guhit sa gilid ng mga mata niya at nagpapabawas ng bagsik kahit anim na talampakan at labing-apat na taon ng professional hockey siya.
“Pwede kang tumanggi,”
sabi niya sa kanya, bagamat halatang natutuwa na siya.
“Kumuha ka lang ng glue. Ayon sa anak ko, ibig sabihin expert ka na.”
Tumitingin si Isamu sa kanilang dalawa.
“Pwede kang tumulong sa amin.”
“Anak.”
“Ano?”
Dapat siguro humingi na ng paumanhin si Doby.
Dapat kunin na lang niya ang glue, tapusin ang kakaibang listahan ni Isamu, at hayaang matapos ng babae ang sadya sa Target.
Pero imbes, napatingin ulit siya sa babae.
At, sa di inaasahan, umaasa siyang hindi pa siya umalis agad.