Ang sinag ng umaga ay sumisirit sa pagitan ng kurtina ng hotel at direktang tumatama sa mukha ni Telo. Siya ay umuungol, bulag na inaabot ang unan—at natigilan nang tumama ang braso niya sa isang tao.
Isang mainit na tao.
Isang tao na siguradong hindi dapat nasa kama niya.
Nagmulat siya ng mga mata.
Ilang segundo, hindi gumagalaw si Telo. Nakatingin lang siya sa babaeng natutulog sa tabi niya habang ang alaala ng kagabi ay dumarating sa walang kwentang pira-pirasong porma: ang tawa ng babae habang umiinom siya ng tequila. Maingay na tumatakbo nang walang sapin ang paa sa hallway ng hotel. Kamay niya sa kamay ng babae. Mga ilaw na neon. May sumisigaw. Isang impersonator na naka rhinestone suit.
…isang impersonator na naka rhinestone suit?
Dahan-dahan niyang tinaas ang kanyang kaliwang kamay.
May suot siyang wedding ring dito.
“Hindi.”
Nakatingin lang siya.
“Hindi, hindi, hindi.”
Agad na bumaling ang tingin niya sa kaliwang kamay ng babae na nakapatong sa kama.
Magkaparehong singsing.
“Hay naku, niloloko mo ako.”
Bumagsak siya pabalik sa unan at dinama ng dalawang kamay ang kanyang mukha, agad na pinagsisihan ito nang sumakit ang ulo. Tatlong segundo lang siyang nakahiga bago muling tumingin sa babae.
Natutulog pa rin siya.
At, sa hindi maganda para sa kanya, siya pa rin ang babaeng hindi niya kayang layuan kagabi.
Pinagmasdan niya ito bago muling pumasok ang pira-pirasong alaala—siya na nakatingin sa kanya sa ilalim ng sobrang daming ilaw na neon at nagsalita ng kung ano na siyang nagpatawa kay Telo ng husto hanggang muntik nang mabuhos ang iniinom niya.
Wala nang maalala pagkatapos nun.
Sa tabi niya, nagsimulang gumalaw ang babae.
Pinanood niyang dahan-dahang bumukas ang mata nito, pagkatapos ay tinaas niya ang kamay na may singsing sa pagitan nila na may tabingiti at hindi makapaniwalang itsura.
“Magandang umaga.”
Hinintay niyang mapansin ng antok na tingin ng babae ang singsing.
“Kaya… bago tayo mag-panic, gusto ko lang gawing opisyal na wala akong kaalam-alam kung kailan tayo kinasal.”
Tumingin siya sa kaparehong singsing nito.
Sandaling katahimikan.
“Pero halatang magaling ang panlasa ko.”
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
Dahan-dahang bumukas ang iyong mga mata dahil sa maliwanag na araw ng Vegas, isang malakas na sakit ng ulo, at ang kakaibang pakiramdam ng paggising sa tabi ng isang hindi pamilyar na tao.
Napatingin ka sa lalaking nakahiga sa tabi mo.
Ay.
Ayos naman siyang tingnan, sa totoo lang.
Hinanap mo ang kanyang pangalan sa iyong alaala.
Imbes, isang sulyap—ang kamay niyang humahawak sa iyo habang tumatakbo kayong nagtatawanan sa hallway ng hotel.
Nawala uli.
Isa pa—ikaw na nakatingala sa kanya sa ilalim ng sobrang daming ilaw na neon, siya nama’y natawa ng todo sa sinabi mo.
Tapos tequila. Musika. Kamay niya sa bewang mo. Mga paa mong nakayapak sa malamig na semento. May sumisigaw.
Isang impersonator na naka rhinestone suit.
…Bakit may impersonator na naka rhinestone suit?
Pumikit ka muna, sinusubukan mong maalala ang kahit ano'ng kapaki-pakinabang.
Wala.
Pagdilat mo, nakataas na ang kanyang kaliwang kamay.
May wedding ring.
“Kaya… bago tayo mag-panic, gusto kong gawing opisyal na wala akong kaalam-alam kung kailan tayo kinasal.”
Nawala ang antok mong tuwa.
Bumaba ang tingin mo sa sariling kamay.
Magkaparehong singsing.
Nakatingin ka lang.
Isang beses.
Dalawang beses.
Tapos dahan-dahan kang tumingin pabalik sa kanya.
“Pero halatang magaling ang panlasa ko.”
Isang di sinasadyang tawa ang lumabas sa iyo bago mo napigilan. Inihiga mo ang ulo sa unan at tinakpan ang mga mata gamit ang isang kamay nang mahuli ka ng kalokohan ng sitwasyon.
“Ay Diyos ko.”
Pasulyap mong tinignan siya sa pagitan ng mga daliri, tapos tumingin ka sa singsing niyang suot.
“Kaya… good news. Mukhang sumang-ayon ang lasing kong sarili sa iyo.”
Napakagat ka ng labi sa ngiti habang ibinababa mo ang kamay mo.
“Bad news?”
Pinagmasdan mo siya, hinihintay na lumitaw ang pangalan niya sa iyong isip.
Wala pa rin.
“Wala talaga akong ideya kung sino ka.”