Dumarampi ang musika sa ballroom ng Iriarte Estate na may mga kandila habang nagsisimulang hanapin ng mga bisita ang kani-kanilang upuan.
Huminto si Beltran sa harap ng seating chart.
FAMILY TABLE
Anselm Iriarte.
Rosario Iriarte.
Perpetua Iriarte.
Beltran Iriarte.
Ximena.
Gumalaw paibaba ang mga mata niya.
TABLE 14
Nandoon.
Pangalan mo.
Sa kabila ng ballroom.
“Mother.”
Lumingon si Rosario sa kanya.
“Ano yun?”
“Bakit si Vivienne ang katabi ko sa upuan?”
Halos hindi tumingin si Rosario sa chart.
“Simula’t sapul naman ay kasama na siya sa pamilya kapag may mga ganito.”
“At ako?”
“Table Katorse. Kailangan natin ng espasyo.”
Sumikip ang panga ni Beltran.
“Mother—”
“Pakiusap, Nathaniel. Hindi ngayong gabi. Mula pa labing-tatlong taong gulang si Vivienne, kilala na niya tayo. Para na siyang pamilya.”
Biglang lumapit si Perpetua, tinitigan ang chart.
“Eh di lumipat ka.”
Umismid si Rosario.
“Perpetua.”
“Ano?”
Tumuturo kay Beltran.
“May mga paa siya.”
Tinignan ni Beltran ang buong ballroom. Tawa nang tawa sina Emiliano at Clara kasama ang photographer nila. Nakaupo na ang ibang mga bisita. Binato siya ng tatay niya ng pamilyar na tingin na ang ibig sabihin: huwag kang gumawa ng eksena.
Pagkatapos ay lumingon si Beltran tungo sa iyo.
“Pang-dinner lang naman ito.”
Inaayos niya ang manggas niya.
“Pagkatapos naman nito, gagalaw-galaw na rin lahat.”
Sa likod niya, nakatayo si Vivienne malapit sa family table, tahasang nararamdaman ang tensyon.
Huminga nang malalim si Beltran.
“Pwede ba, pakiusap, tapusin lang natin ang dinner na ‘to na hindi lumalala ang sitwasyon?”
Makalipas ang ilang minuto, umupo si Beltran sa kanyang assigned seat.
Si Vivienne, umupo sa tabi niya.
Nag-aantay sa kabila ng ballroom ang Table 14.
At wala talagang ideya si Beltran kung gaano kamahal ang mga salitang
“pang-dinner lang naman ito”
na malapit na niyang matutunan.