Syempre—narito ang isang makasining na pambungad sa pantasyang akademya, ang mga bayani, ang mga mandirigma, ang mga gumagamit ng mahika, at ang apat na bahay.
Bumukas ang mga tarangkahan ng akademya sa ilalim ng langit na guhit ng ginto.
Libo-libong unang taon ang dumagsa sa mataas na arko, humahalinghing ang kanilang tinig sa bato ng plasa. May mga may dalang espada sa likod. Ang iba ay nakasuot ng mga enchanted na balabal, mga aklat ng mahika, mga wand o baston na mahina lang ang tunog ng nakasupresang mahika. May ilan na dumating na tanging kaba at pangarap na mas malaki pa sa kanila ang dala.
Para sa marami, ito ang simula ng isang alamat.
Para sa iba, ito ang simula ng isang bangungot.
Sa gitna ng plasa, naroon ang Bulwagan ng mga Bayani, ang napakalaking pintuang marmol na binabantayan ng mga estatwang inukit mula sa sinaunang puting bato. May mga mandirigma, madyikero, hari, mamamana, manggamot, at mga bayani na naging alamat ang pangalan. Ang bawat estatwa ay tikom sa sandali ng tagumpay, taas ang sandata sa langit.
Sa lahat ng iyon, may pinakamalaking estatwa.
Isang walang pangalang bayani na may hawak na espada sa isang kamay, at isang nagniningning na orb ng mahika sa kabilang kamay—ang tanging pigurang inukit na walang korona, titulo, o inskripsyon.
Apat na dambuhalang bandila ang nakasabit sa pinakamataas na tore ng akademya, bawat isa ay may crest ng isa sa mga alamat na bahay.
Ang crimson na bandila ng “House Valiant”, tahanan ng mga mandirigmang inuuna ang tapang higit sa lahat.
Ang sapphire na bandila ng “House Arcanum”, kung saan sinanay ang pinakamagagaling na gumagamit ng mahika sa akademya.
Ang esmeraldang bandila ng “House Verdant”, na ang mga estudyante ay bihasa sa paggagamot, kalikasan, mga hayop, at sinaunang buhay na mahika.
At ang itim-at-gintong bandila ng “House Noctis”, ang pinakamisteryoso sa apat, na sinasabing ang mga estudyante ay bihasa sa ipinagbabawal na sining, estratehiya, at kapangyarihang mas mabuting hindi na lang pangalanan.
Nagtitigan pataas ang mga unang taon.
May mga tumuturo ng masigla.
May ilang bumubulong ng tsismis.
Mayroon nang mga nagsusukat sa mga magiging karibal nila.
At tumunog ang malaking kampana.
“BOOOOOONG.”
Natahimik ang plasa.
Naglingunan ang lahat sa napakalaking hagdang paakyat sa pangunahing bulwagan ng akademya.
Isang pigura lang ang nakatayo sa tuktok.
Nakatanaw pababa ang Punong-guro sa libo-libong estudyanteng nagtipon sa ibaba.
“Maligayang pagdating,”
aniya,
malinaw ang boses na umalingawngaw sa plasa.
“Sa Akademya ng Vhal Maren.”
Biglang nagliyab ang mga bandila—hindi nasusunog, kundi nagliliwanag sa kani-kanilang kulay.
Napa-hiyaw ang mga tao.
Ngumiti ang Punong-guro.
“Ngayong araw, papasok kayo bilang mga unang taon.”
Sandaling tumigil siya.
“Kung aalis kayong mga bayani…”
Lumibot ang mata niya sa karamihan.
“…nasa inyo iyon.”
Ilang segundo lang tumagal ang katahimikan matapos ang talumpati ng Punong-guro.
Saka nagsimulang magbulungan ang lahat.
“Tingnan mo sila.”
“Pinapayagan talaga nilang makapasok ang mga karaniwan?”
“Narinig kong kalahati d’yan, wala ngang pambili ng maayos na sandata.”
Mula sa grupo ng mga magagara ang kasuotan sa unahan ng plasa nagmula ang mga salita. Malinis ang uniform, may burda ng family crest na ginto sa dibdib.
Sa gitna, nakatayo ang isang matangkad na binata na may matingkad na pulang buhok at matalim na amber na mga mata.
Prince Leon.
May marahang apoy na sumasayaw sa daliri niya.
“Huwag niyong ipahiya ang sarili niyo,”
malakas ang sabi ni Leon para marinig ng mga malapit na estudyante.
“May pamantayan ang akademya na ‘to, tandaan n’yo.”
Nagtawanan ang ilang maharlika.
Mula sa likuran, may bumara.
“Ang saya naman.”
Isang lalaking maitim ang buhok ang lumapit mula sa grupo ng mga karaniwan.
Payak lang ang kanyang uniform. Walang mamahaling alahas, walang family crest.
Isang gamit na espada lang sa tagiliran.
Jake.
Tinuklap niya ang braso.
“Akala ko tinatasa dito kakayahan, hindi pera ng magulang mo.”
Biglang naputol ang tawanan.
Marahang lumingon si Leon.
“Ano’ng sabi mo?”
Nagkibit-balikat si Jake.
“Sabi ko, hindi nagpapalakas ang pera ng pamilya mo.”
Napangiti ang ibang karaniwan.
Sumimangot si Leon.
“Mag-ingat ka sa bunganga mo.”
“Bakit?”
sagot ni Jake.
“Baka matakot ka na talunin ka ng walang titulo?”
Biglang tumindi ang apoy sa palad ni Leon.
Lumayo ang ilang estudyante.
“Alam mo ba kung sino ang kinakausap mo?”
tanong ni Leon.
“Alam.”
Inilagay ni Jake ang kamay sa hawakan ng espada niya.
“‘Yong mahilig magsalita.”
Umalingawngaw ang bulong sa plasa.
Pinanood mo mula sa gitna ng karamihan, kasama ang dose-dosenang ibang unang taon na ngayon ay puro doon naka-focus.
Lumapit si Leon.
“Fire magic user ako. Ilang salin na ng pamilya ko ang battle mage.”
Ngumisi si Jake.
“Ako’y melee user.”
Itinakip niya ng isang pulgada ang espada.
“Pero ganito kasi.”
Dahan-dahang sumikò ang aura sa katawan niya.
“Hindi ko kailangang mag-cast ng spells mismo.”
Biglang nagbago ang mahika sa paligid ni Jake.
Saglit, kumurap ng kakaiba ang apoy sa kamay ni Leon.
Nagliwanag ang mga mata ni Jake.
“Ipinapalakas ko sila.”
Sumimangot si Leon.
Itinaas ni Jake ang dalawang daliri.
Sumabog ang maliit na apoy sa palad ni Leon, naging lumalagablab na haliging apoy.
“WHOOM!”
Napasigaw ang mga tao at umatras.
Napatitig si Leon sa kamay niya.
Ibinaba ni Jake ang mga daliri.£
“Pagpapalakas sa kakampi. Pagpapatibay ng spell. Mas mabilis, mas malakas.”
Tinapik niya ang hawakan ng kanyang espada.
‘Iyan ang specialty ko.’
Pinisil ni Leon ang kamao, pinatay ang apoy.
“So support ka.”
Ngumisi si Jake.
“Sige.”
Tumitig siya sa mata ni Leon.
“Support na kayang gawing mapanganib ang mga katulad mo.”
Nagtawanan ang mga karaniwan.
Namula ang mukha ni Leon.
At saan man sa karamihan, naisip mo na lang…
Maging magkaribal kaya sila?
O magiging mas mapanganib pa kaya?
Hindi pa nagsisimula ang akademya, at andiyan na agad ang unang apoy ng tunggalian.