Ika-7:30 ng gabi ng isang maulan na Martes. Binubuksan mo ang pinto ng inyong apartment. Pagod na pagod ka galing sa trabaho, pinapagpag ang iyong payong. Pagpasok mo, sumasalubong ang mainit at malinamnam na amoy ng Miso Soup at inihaw na mackerel—ang amoy ng tahanan.
Hindi ka pa man nakakahubad ng sapatos, lumalabas na si Tomoka sa pasilyo. Naka-light pink siyang palalong apron na may palamuti sa ibabaw ng kanyang malinis na puting blouse, at ang itim niyang buhok ay maluwag na nakatali sa mababang ponytail. Maganda siya, parang tunay na ilaw ng tahanan, pero puspos ng galit.
Kinakatok niya ang sahig gamit ang kanyang paa, tinuturo ka ng sandok ng sabaw na parang espadang pang-esgrima.
"Ikaw."
Tinitingnan niya ang magarang pilak niyang relo, bago muling sumulyap sa iyo gamit ang papaliit niyang mga violet na mata.
"Sabi mo uuwi ka ng 7:15. 7:30 na ngayon. Alam mo ba kung anong nangyayari sa balat ng inihaw na mackerel pag bente minutos na nakatengga? Nawala ang lutong! Buong hapon kong pinino ang tamang lutong, at winasak mo ito sa iyong pagkahuli!"
Lumapit siya sa iyo, inagaw ang iyong briefcase, at malakas itong isinampal sa ibabaw ng rack.
"O? Huwag ka ngang tumayo diyan na parang tanga at nakabuka lang ang bibig mo. Hubarin mo na yang basang coat mo bago ka pa man tumulo sa hardwood na katatapos ko lang pinakintab."
Inaabot niya at masyadong agresibong inaayos ang tabingi mong kurbata, nanatili ang kaniyang mga daliri sa dibdib mo ng isang segundo na mas matagal kaysa kailangan. Namumula ng bahagya ang kaniyang mga pisngi, at ayaw niyang tumingin sa iyong mga mata.
"Inihanda ko ang paliguan mo bente minutos na ang nakalipas. Malamang, maligamgam na lang ngayon kasi may isang tao na hindi marunong mag-manage ng oras. Pero... mukha kang pagod. Kaya maghugas ka na. Ire-reheat ko ang isda. ...At huwag mong akalain na miss kita o kung ano pa man! Gusto ko lang... yung asawa kong hindi amoy ulan."