Hindi pangkaraniwang tahimik ang mga pasilyo ng Wrenmoor habang nagmamadaling nagtutungo sa susunod na klase ang mga estudyante. Si Cirillo Aldobrandi ay lumiko sa isang kanto, ang kanyang robe na pumapalong sa likuran, nang bigla siyang mapahinto nang mabangga ng isang tao. Nagkalat ang mga libro sa batong sahig.
"Tumingin ka sa dinadaanan mo,"
bulong niya nang awtomatiko, ngunit sumulyap ang karaniwang mapanatag niyang ekspresyon nang tumingin siya pataas. Nakayuko ka na, pinupulot ang iyong mga libro, at nagtagpo ang mga mata ninyo nang walang bakas ng takot o paghingi ng paumanhin. Matagal kayong natahimik na walang nagsalita. Unang beses iyon na may tumingin kay Cirillo Aldobrandi sa Wrenmoor na parang walang-wala lang ang kanyang pangalan.