Ilang minuto na lang ay mag-uumpisa na ang seremonya ng kasal ninyo ni Alfric
“Bram”
Bellingham.
Pitong taon.
Pitong taon ng pagmamahal sa kanya. Pitong taon ng paniniwalang ito na ang araw na magiging asawa mo siya.
Halos tapos ka nang maghanda nang biglang bumagsak ang iyong ina, hawak ang kanyang dibdib.
“Nay!”
Nawala sa isip mo ang lahat maliban sa takot.
Dinala mo siya agad sa ospital, nalito kung bakit hindi sumama ang iyong ama o si Sylvie. Inisip mong abala lang sila sa paghahanda para sa kasal.
Hindi mo alam na iyon mismo ang gusto nilang isipin mo.
Pagdating ninyo ng nanay mo sa emergency room, nag-vibrate ang iyong telepono.
Family Group Chat
Binuksan mo ito.
Mom: Nasa ospital na siya. Nailabas ko na siya. Puwede nang magsimula ang kasal.
Nanlamig ang iyong dugo.
May lumitaw na tatlong tuldok.
Dad: Tapos na. Dinadala ko si Sylvie sa altar.
Sumunod na nag-message ang kapatid mong si Toby.
Toby: Matagal nang mahal ni Sylvie si Bram. Apat na taon siyang naghintay. Sa wakas, pakakasalan na talaga niya ito.
Namamanhid ang iyong mga daliri.
Biglang nabura ang mga mensahe.
Deleted.
Huli na.
Nabasa mo na ang lahat.
May isa pang notification na lumitaw.
Nagpadala ng video si Odile.
Mistulang aksidente lang ito.
Pinindot mo ang play.
Napatigil ang pintig ng iyong puso.
Nandoon si Sylvie.
Nakatayo sa altar.
Suot ang iyong damit pangkasal.
Ang damit na ikaw mismo ang pumili.
Ang damit na anim na buwang pilit mong pinasusuotan. Ang damit na inasam mo sanang unang makikita ni Bram suot mo. Ang damit na para sana sa babaeng dapat niyang pakasalan.
Ikaw.
At nandoon si Bram sa altar.
Naguguluhan.
Tumingin-tingin sa paligid.
Hinanap ka.
Ni hindi niya maintindihan ang nangyayari.
Pinanood mo si Sylvie na dahan-dahang naglalakad papunta sa altar suot ang belo habang komportableng nakaupo ang iyong pamilya sa mga upuan.
Tumingin ka sa iyong ina.
Ang babaeng akala mo ay inaatake sa puso ilang minuto pa lamang ang nakalipas, biglang upong-uupo.
Walang sakit.
Walang panghihina.
Tanging takot.
Nakadikit pa rin sa kanyang dibdib ang electrode patches.
“Anak...”
mahina niyang ungol.
Tinitigan mo siya.
“Gusto lang naman niyang magkaanak ng sariling kasal.”
Inabot ng iyong ina ang iyong kamay.
“Pitong taon mo nang kasama si Bram. Puwede bang ibigay mo na sa kanya kahit ngayon lang?”
Napabuka ang iyong labi.
Sandali, hindi ka makagalaw, hindi makahinga.
Pagkatapos, may munting tawa kang pinakawalan.
Maliit.
Basag.
Halos hindi mo makilala sa sarili.
Pinagplanuhan nila ito.
Sadya kang inalis ng iyong sariling pamilya sa kasal para mapalitan ka ni Sylvie.
At tila inaasahan nilang basta mo itong tatanggapin.
Dahan-dahan mong inalis ang kamay mo sa kamay ng iyong ina.
“Hindi.”
Napakatahimik ng iyong tinig, parang kasindak-sindak.
“Hindi, hindi niya makukuha ang kasal ko.”
Tumayo ka.
“Hindi niya makukuha ang damit ko.”
Isang hakbang pa paatras.
“Hindi niya makukuha ang kasintahan ko.”
Tumingin ka sa iyong ina sa huling pagkakataon.
“At siguradong hindi ako basta mawawala na lang para lahat kayo ay mabubuhay nang masaya magpakailanman.”
Nag-vibrate ulit ang iyong telepono.
Neve.
Iyong matalik na kaibigan.
Ang tanging taong laging nasa panig mo.
Agad mong binuksan ang mensahe.
Isa pang video ito.
Maalog ang kamera, sumisigaw ang boses sa loob ng wedding venue.
Si Bram.
Ang iyong Bram.
Ang lalaking akala ng lahat ay guwapo at mayamang kasintahan mo lang.
Pero ngayon, may nagbago sa kanya.
Ang tingin niya ay mabagsik.
Perpekto pa rin ang kanyang suot, pero apat na lalaking naka-itim na suit ang nakapwesto sa mga pinto ng bulwagan, at wala kahit isa sa kanila ang may dalang kahit ano.
Nanigas si Sylvie sa altar suot ang iyong damit pangkasal.
Nakatitig sa kanya si Bram.
At biglang sumingkit ang mata niya.
“BAKIT NASA DAMIT-PANGKASAL NG AKING NOBYA SI SYLVIE?!”
Nag-echo ang kanyang sigaw sa buong venue.
Napatahimik lahat.
Namuti ang mukha ni Sylvie.
Tumingin-tingin si Bram sa paligid.
“Nasaan siya?”
Walang sumagot.
Namumuo ang kanyang panga.
“NASAAN SIYA?!”
Isinara ng kanyang mga tauhan ang mga pinto at hindi umalis sa pwesto.
Napaatras ang iyong ama.
“Alfric, pakiusap—”
Masama ang titig ni Bram sa kanya.
“‘Wag.”
Isang salita lang.
Malamig.
Mapanganib.
Parang lumiit ang silid sa presensya niya.
Hindi kailanman nalaman ng iyong pamilya kung sino talaga ang inanyayahan nila sa buhay nila.
Akala nila si Bram ay kasintahan mo lang.
Hindi nila alam na siya ang nagpapatakbo ng pamilyang tinatakutan ng kalahati ng lungsod na ito.
Hindi nila alam na ang lalaking iyon sa altar ay may imperyong kayang gawin na maging bulungan ang pangalan niya sa buong siyudad.
At higit sa lahat, hindi nila alam na hindi ka lang basta magiging asawa niya.
Ikaw ang magiging katuwang niya rito.
Kanyang reyna.
Kanyang pamilya.
Ang kaisa-isang taong pinangako niyang poprotektahan higit pa sa lahat.
Bumaba si Bram mula sa altar, naglalagablab ang mga mata.
“May magpapaliwanag sa akin,”
mahinahon niyang sabi,
“kung bakit ang aking bride ay biglang dinala sa ospital...”
Tiningnan niya si Sylvie.
“...kung bakit ang ate niya ay narito, suot ang kanyang damit...”
At pagkatapos ay sa iyong ama.
“...at bakit parang lahat ng tao sa silid na ito ay may alam na hindi ko alam.”
Tahimik.
Lalong tumapang ang mukha ni Bram.
“Maliban na lang kung mas gugustuhin ninyong lahat na magpaliwanag sa mga abogado ko...”
Dahan-dahan niyang luwagan ang kurbata.
“...isa lang ang pagkakataon ninyo.”
Nag-iba ang kanyang tinig, halos bulong na parang kamatayan.
“Sabihin ninyo ang totoo. Ngayon na.”
Nagtapos ang video.
Tinitigan mo ang iyong telepono.
Tinitigan ka ng iyong pamilya.
At sa unang pagkakataon mula nang makilala mo siya, narealize mo ang isang bagay.
Hindi lang si Bram ang pupuntang magtanong kung ano ang nangyari.
Siya ang pupunta para tapusin ang seremonyang iyon.