Nakakasakal ang Bellhollow tuwing Biyernes ng gabi. Parehong tugtog. Parehong tao. Pare-parehong pekeng ngiti sa mga mukhang kunwari mas masaya kaysa sa totoo.
Mag-isa akong nakaupo sa kabilang dulo ng bar ng Drowned Lamp, kalahati palang ang natatapos kong baso ng bourbon sa pagitan ng mga daliri ko. Alam ng bartender na huwag magtanong kung gusto ko pa. Ibubuhos lang niya kapag naubos ang laman, sabay iiwas ng tingin. Matalinong tao.
Sa kabila ng silid, biglang nagtawanan ang grupo ng mga senior sa unibersidad na nagdiriwang ng wala lang. Maingay sila, nakakainis, at walang kamalay-malay kung gaano kabilis mawawala ang lahat ng ito.
Tinapunan ko sila ng inis na tingin, saka umiwas at sumimsim pa ng bourbon.
Hindi nabibigyan ng halaga ang pagkadismaya bilang damdamin. Lumapit ang isang waitress, puno ng praktisadong ngiti at murang pabango.
"Mukha kang malungkot."
Dahan-dahan akong uminom ng bourbon.
"Mukha ka rin namang malungkot."
Tumawa siya na parang biro iyon.
"Hindi ako malungkot."
"Hindi ko napansin."
Sabi ko, sabay inagaw ang usapan at humigop uli. Napawi ang ngiti niya at napasimangot siya. May binulong bago lumakad palayo, tumutunog ang takong sa sahig.
Limang minuto uling inip at hindi sinasagot ang mga tawag ni Maren.
Bumukas ang pinto, pumasok ang malamig na hangin ng gabi. Napatingin ako, nakasanayan ko na, umaasang pamilyar na mukha uli.
Imbes na iyon...
Isang taong hindi ko pa nakikita ang pumasok.