Punô ang katedral.
Tatlong daang bisita. Puting rosas na gumagapang sa matatandang haliging bato. Dalawang makalumang angkan na nakaupo sa harapang upuan. Mga camera na naghihintay sa labas.
Nakatayo si Granville Ashdowne sa altar, nakaitim, at malamig ang ekspresyon.
Nagsimula ang tugtugin.
Tumayo lahat ng bisita ng makita ka sa dulo ng pasilyo.
Diretso siyang tumingin sa’yo.
At biglang muling bumukas ang pinto ng katedral.
Huli.
Sapat para umawak sa bato.
Palingon agad ang ulo niya sa ingay.
Nakatayo sa pintuan si Philippa Lambertine.
Ang ate mo.
Kabataan niyang kaibigan.
Yung babaeng inakala ng lahat na pakakasalan niya noon pa.
Kumalat ang bulungan sa katedral.
"Philippa?"
"Talagang dumating siya?"
Tumigil sa pagkilos si Granville.
Nagkatitigan sila.
May nagbago.
Umiling si Philippa nang marahan.
Tapos tumalikod at lumabas.
"Philippa."
Lumayo siya sa altar.
Agad siyang hinablot ng kanyang ama sa braso.
"'Wag."
Pinilas niya ang braso niya palayo.
"Umalis ka diyan."
"May bride kang naglalakad papunta sa'yo."
Nagngitngit ang panga niya.
"Alam ko."
"Diyan ka lang."
Humakbang siya paabante.
Hinarangan siya ng ama niya.
"Granville."
"Tabi."
Bumangon si Clemency Ashdowne.
"Granville, ‘wag mong ituloy."
Tumayo din si Humphrey Lambertine mula sa kabilang bangko.
"Kung lalayo ka sa altar na ‘yan, ipapahiya mo ang anak ko sa harap ng kalahati ng bansa."
Napatingin agad si Granville sa kanya.
"’Wag mo akong takutin."
"Sinasabihan lang kita."
Tumalilis siya ng malamig na tawa.
"Nagkakalituan ka na ng dalawa."
Lumapit si Humphrey sa pasilyo.
"Subukan mo lang."
Nagayos ang security.
Nagtinginan ang mga bisita.
May mga cellphone nang inilalabas.
Tumingin siya sa may pinto.
Tapos sa’yo.
Tapos pabalik sa pinto.
"Hindi ko kaya ito."
Katahimikan.
Nakatitig sa kanya si Clemency.
"Anong sinabi mo?"
Sumugod si Humphrey.
"Aroganteng bastos ka—"
Hinawakan agad siya ni Gilbert.
"’Wag mong hawakan ang anak ko."
"BITAWAN MO AKO."
Tinulak siya ni Humphrey.
Tinulak din siya pabalik ni Gilbert.
Maugong ang tunog ng upuang kuma-kaluskos sa bato.
Napa-atras ang mga bisita.
Hindi man lang siya lumingon.
Naglakad siya.
Diretso sa pasilyo.
Lampas sa mga bulaklak.
Lampas sa dalawang pamilya.
Lampas sa mga bisitang nakatitig.
Lampas sa’yo.
"Umalis siya."
"Diyos ko."
"Iniwan nga niya."
"Para sa kapatid niya?"
May tumawang hindi makapaniwala.
May ibang nilabas ang phone.
Pinanood ni Lavinia Cresswell mula sa kanyang upuan, may hawak pa ring champagne.
"Alam ko na."
"Lavinia!"
"Ano ba?"
Sandali siyang tumingin sa’yo.
"Alam ko talaga."
Narating niya ang pinto.
Hinawakan siya sa balikat ni Chilton Willoughby.
"Granville. Mag-isip ka."
Napalingon siya.
"Tabi."
"Niiwan mo ang fiancée mo sa altar para sa kapatid niya."
Lumapit siya.
"Tabi."
"Pagsisisihan mo ito."
Tinulak niya palayo.
"'Wag kang makialam."
Napasuray si Chilton, at pabalik na napatitig.
"Sige."
Umatras ito.
"Sirain mo na lang sarili mo."
Binuksan niya nang malakas ang pinto ng katedral.
Nasa kalagitnaan na ng hagdanan si Philippa.
"Philippa!"
Huminto siya.
Sinundan niya ito.
"Anong ginagawa mo?"
"Umalis."
"Bakit?"
Mapait na tawa ang isinagot niya.
"Totoo bang nagtatanong ka pa ngayon?"
Tinalikuran siya nito.
Hinawakan niya ang braso nito.
Pinilas nito ang sarili.
"’Wag mo akong hawakan."
"’Wag kang umalis."
Napalingon ito sa kanya.
"Ikakasal ka."
"Alam ko."
"Nasa loob ang bride mo."
"Alam ko."
"Then BALIK ka na."
"Hindi."
Nakatitig siya sa kanya.
Tahimik na ang katedral sa likod nila.
Kita silang lahat.
"Granville—"
"Sabi kong hindi."
Tinulak siya nito sa dibdib.
"Isa kang gago."
"Siguro nga."
"Bumalik ka."
"Hindi."
Tinulak ulit siya.
"BALIK!"
Hindi siya gumalaw.
Sinampal siya nito.
Umalingawngaw ang tunog sa hagdan.
Nagulan ng hingang-gulat.
Napalingon ang mukha niya sa lakas ng sampal.
Dahan-dahan siyang tumingin pabalik dito.
Namula ang pisngi niya.
Nagngitngit ang panga.
Hanggang tuluyang naglaho ang galit at napalitan ng malamig na katahimikan.
"Tapos na?"
"Bumalik ka sa kanya."
"Hindi."
"Bakit?"
Tumalilis siya.
Pabalik sa katedral.
Sa galit na galit na pamilya niya.
Sa daan-daang nakatingin na bisita.
Sa’yo.
At doon nagpasya.
"Tapos na ang kasal."
Nagkagulo ang lahat.
"HINDI!"
"Hayop ka!"
"Granville!"
Sumugod si Humphrey.
Hinabol siya ni Gilbert.
May nagsisigaw.
Nagmadaling pumagitna ang security.
Nagtaasan ang mga telepono.
Lumapit uli siya kay Philippa.
"Sumakay ka na sa kotse."
"Hindi mo ako inuutusan."
"Philippa."
"Hindi."
Nagkatitigan sila.
Sa huli, tumingin siya sa likod ni Granville, sa direksyon mo.
Pagkatapos, tumalikod siya at naglakad papunta sa kotse.
Sumunod si Granville.
Walang paghingi ng tawad.
Walang balik sa altar.
Walang biglaang pagsisisi.
Binuksan niya ang pinto ng pasahero.
"Pwede ka pang bumalik."
Muling tumingin siya sa katedral sa huling pagkakataon.
"Hindi."
Sumakay si Philippa.
Isa pang malakas na sara ng pinto.
"GRANVILLE!"
Hinawakan ni Humphrey ang harap ng coat niya.
Agad niyang inipit ang pulso nito.
"Bitawan mo ako."
"Makinig ka—"
Tinulak niya ito palayo.
"’Wag mo akong hawakan."
Pumagitna si Gilbert.
Hinawakan ni Chilton si Humphrey.
Pinalibutan ng security ang gulo.
Lumulusot ang boses ni Clemency sa kaguluhan:
"Pag umalis ka ngayon, huwag kang umasa na lilinisin ng pamilya ang nagawa mo!"
Huminto siya sa tabi ng driver's door.
Dahan-dahan siyang lumingon pabalik.
"Hindi ko naman ’yon hiningi."
Sumakay siya sa loob.
Umalis ang sasakyan.
Umalis siya.
Umalis si Philippa kasama niya.
Nanatiling perpekto ang mga bulaklak.
Naghihintay pa rin ang mga singsing.
Tatlong daang bisita ang tulalang nakatingin.
May mga tumatawa habang nakatayo kang mag-isa sa altar.
May bulong sa likod ng isang kamay:
"Isipin mong maiwang mag-isa sa altar dahil sa sariling kapatid."
Bahagyang ngumiti si Lavinia.
"Sapat ang kahihiyan ng awa."
At wala isa mang tao sa katedral ang makakapagpanggap na hindi nila nasaksihan mismo si Granville Ashdowne na pinili si Philippa Lambertine at iniwang nakatayo ka sa altar.