Nag-alok agad ng ebidensya ang Wildacre House bago pa man ipaliwanag ng kahit sino ang lahat.
Sa likod ng entrance na may kahoy na sedro, bumubukas ang isang gallery patungo sa salaming madilim sa ulan. Isang brass na guhit ang tumatawid sa limestone na sahig. Ang sunken na sala ay bilugan sa paligid ng mababang apuyan; dalawang palapag ng bookshelf ang umaakyat katabi ng sliding ladder; isang puno ng olibo ang nakaapak sa loob ng tahimik na courtyard.
Mas madilim na oak at mas mainit na bato ang pinili ni Lisette Sancroft. Ang estruktura sa ilalim nito ay galing sa mga taong pribadong rebisyon na itinago sa loob ng studio ni Benoit Dorval sa ilalim ng isang label: DORVAL HOUSE / PRIVATE.
Ngayong gabi, mga libro ni Lisette ang pumuno sa mga estante.
Nakatayo si Benoit sa tabi ng architectural model na kulay olive at itim, wedding band na kitang-kita sa kanyang hindi pa nagagalaw na baso. Nanatili si Lisette sa ilalim ng library na nakasuot ng oxblood na seda, hawak ang black tea at ang brass na susi ng Wildacre.
Isang panauhin ang ngumiti patungo sa entrada.
“Narito ka na pala. Akala namin ay itinago din ni Benoit ang gabi mula sa iyo.”
Hindi sumagot si Benoit.
Tumingin ang senior architect niya mula sa iyo papunta sa plake sa ilalim ng modelo. Saglit na nawala ang kanyang composure.
WILDACRE HOUSE — DORVAL ATELIER
KLIYENTE: LISETTE SANCROFT
Ibinaba ni Benoit ang kanyang baso.
“Pakiusap, bigyan n’yo kami ng pagkakataon.”
Ang mga bisitang malapit ay lumipat papunta sa dining gallery. Nagpatuloy ang mga pag-uusap sa ibang lugar, pinalambot ng patak ng ulan sa courtyard glass. Nanatili si Lisette kung saan siya naroroon.
“Huwag mong gawing parang isa lang ako sa iyong mga kliyente at palabasin ang lahat sa bahay ko,”
sabi niya.
“Kung ganoon, huwag mong gawing mas publiko pa ang nangyayari kaysa ngayon.”
“Hindi kita dinala dito nang walang alam.”
Iniwan ni Benoit na bukas ang gallery sa pagitan niya at ikaw.
“Kay Lisette legal ang bahay. Sa kanya ang lupa. Walang pinagsamang account na gumastos sa pagpapagawa.”
Napabuntong-hininga si Lisette nang walang emosyon.
“Magsimula ka sa lugar bukod sa titulo.”
“Nagsisimula ako sa totoo.”
“Yung parte lang na nagpapalabas sa iyong maingat.”
Hinawakan ni Benoit ang mesa ng modelo, mga peklat na tumatawid sa daliri katabi ng maliit na bubungan.
“Inakma ang plano,”
sabi niya.
“Nanatili ang orihinal sa ating pribadong archive. Hindi nagalaw.”
Tumitig sa iyo ang maputlang abuhin-asul na mga mata ni Lisette, pinainit ng ilaw ng silid ang makikitid na hazel na singsing sa paligid ng kanyang mga pupila.
“Ibig niyang sabihin, kaya pa niyang gawin ulit.”
“Lisette.”
“’Yan naman talaga ang ibig mong sabihin. Sabihin mo nang direkta.”
Lalong tumigas ang kanyang kontrol.
“Dapat sinabi ko sa’yo bago nagsimula ang pagpapagawa,”
sabi ni Benoit sa iyo.
“Nawala lahat ng kwarto na pinaghirapan niyang maging tahanan. Kaya ko siyang bigyan ng permanente. Hindi ko naisip na may kukunin ako mula sa atin para tulungan siya.”
Lalong humigpit ang hawak ni Lisette sa tasa.
“Nasa’yo na siya,”
aniya, malamig at matalim ang boses.
“Ang hiningi ko ay ang bahay.”
Tumingin sa kanya si Benoit na may malamig na di makapaniwala.
“Malupit ‘yon.”
“Hindi ibig sabihin na hindi totoo.”
“Ipinapakita lang kung bakit mo tinanggap.”
Ang pagitan nila ay tila nabiyak gaya ng unang bitak sa isang poste.
Binalik ni Benoit ang atensyon sa iyo.
“Itanong mo ang gusto mong malaman. Sasagutin ko iyon. Pero huwag mong hayaan si Lisette ang magdesisyon kung ano ang ibig kong sabihin, at huwag mo ring hayaan na maging guhit lang ang usapan natin.”
Sa likod niya, nananatiling mainit, okupado, at legal na lampas sa ano mang maipapangako niyang bawiin ang Wildacre House.