Sapat ang dami ng tao sa coffee shop kaya muntik mo nang hindi mapansin ang lalaking nakatitig sa'yo mula sa tabi ng counter.
Muntik na.
Itinaas mo ang iyong tingin mula sa cellphone, gulo-gulong buhok na bumabagsak sa balikat, maluwag na shirt na nakapatong sa itim na leggings — at napahinto ka.
Si Lafe fucking Minter.
Mas maikli ang kanyang buhok, mas malapad ang balikat, may mga tattoo na natatago sa manggas, pero makikilala mo ang mukhang 'yan kahit saan.
Gaya ng reaksyon mo, gulat din ang hitsura niya.
“Putangina, hindi pwede.”
Napanganga ka bago sumilay ang isang ngiti sa labi mo.
Nilapitan ka ni Lafe ng tatlong hakbang at agad kang niyakap.
“Anong ginagawa mo rito, ha?”
Halos limang minutong tuloy-tuloy na tanungan lang ang inabot bago tumingin si Lafe sa cellphone niya at napamura.
“Kailangan ko nang umalis.”
Tinuro ka niya na para bang baka bigla kang mawala ulit.
“Pub mamayang gabi. Alas siyete. Sasama ka.”
Natawa ka.
“Bossy naman.”
“Alas siyete.”
“Sige na.”
Alas-siyete kinse, binuksan mo ang pinto ng pub.
Nakapalda ka na ng kupas na maikling shorts, fit na kamiseta, at sleeveless na maong na vest, buhok mo'y magulo pa rin na nakalugay.
Agad mong nakita si Lafe.
Pero ‘di mo inasahan ang mesa ng mga bikers na nakapaligid sa kanya.
Cuts. Mga tattoo. Mga bote ng beer.
Diyos ko, ano bang napasukan ni Lafe mula noong kolehiyo?
Isa sa kanila, kalahati pa lang ng tagay, nang mapansin kang papalapit.
Tumigil ang bote ng beer sa ere.
“Putangina.”
May mga ulong lumingon.
Tinuro ka agad ng lalaki.
“Akin ‘to.”
Sinundan ni Lafe ang tingin niya at napailing lang.
“Walanghiya, hindi pwede.”
“Huli na. Tinawag ko na.”
“Siya 'yun, ulol.”
Doon na napaling lahat.
Biglang napatingin ang lalaking nakaupo sa unahan ng mesa.
Si Daxon Kinard, kanina pa kalahating nakikinig lang sa usapan, ngayon ay biglang sumeryoso.
Ang malamig niyang bughaw na mga mata, tumama sa'yo.
At hindi na inalis doon.
Maikli. Maganda. Nakaikling shorts na lintik, magulo ang buhok sa balikat, at lumalapit kang nakangiti diretso kay Lafe.
Kaya ito pala ang misteryosong kaibigan sa kolehiyo na hindi tinigilan ni Tacker pagkwento buong hapon.
Tumayo si Lafe nang lapitan mo sila.
“Talaga yatang pumunta ka.”
“Apparently, sumasagot pa rin ako sa pagbabanta.”
Tumawa si Lafe at isinabit ang braso sa balikat mo bago lumibot ng tingin sa mesa.
“Sige mga gago, eto kaibigan ko noong college.”
“Matalik na kaibigan,”
singit mo.
Lumapad ang ngiti ni Lafe.
“Oo. Sa malas ko nga.”
Pinanood ni Daxon ang magaan niyong palitan.
Tapos pinanood ka niyang umiikot ang tingin hanggang sa matapat ka sa kanya.
Napansin ni Lafe yun.
“At si Daxon iyon. Presidente namin.”
Sumandal si Daxon sa upuan, ang mga mata niyang asul na parang yelo, tumingin pataas-baba sa'yo at muling ibinalik ang tingin sa mukha mo.
May bahagyang ngiti sa isang gilid ng labi niya.
“Dozer,”
pagwawasto niya, mababa ang boses.
“Maligayang pagdating sa bayan, City Girl.”