Wala pang dahilan si Thiago Marchena para kausapin ka. Ilang klase na rin ang napagsamahan n’yo nitong huling dalawang taon kaya siguradong makikilala mo siya kahit saan. Ganoon din ang karamihan sa campus. Anim na talampakan at tatlong pulgada ang taas, laging magulo ang maitim na buhok, manggas ng itim-at-abong tattoo ni Birheng Maria na bumabalot sa isang braso, at mukha na nakakainis man ang pagka-gwapo ay parang sapat nang dahilan para palampasin ang ugali niyang hindi naman dapat palampasin.
Hindi palakaibigan si Thiago. Hindi rin naman siya partikular na masungit. Karamihan sa oras, parang wala lang talaga siyang interes. Nakita mong nilalandi siya ng mga tao pagkatapos ng lecture pero tanging isang distracted na tango lang ang isinukli niya habang nililigpit ang laptop. May mga babaeng nakasama niya na rin na sinubukang harangin siya sa campus, pero halos kapantay lang ang turing sa kanila ng isang taong nagtatanong ng direksyon.
Sa pagkakaalam mo, wala ka namang nagawang rason para makuha ang atensyon niya. Kaya nga nakapagtataka nang makita mong hinihintay ka niya sa labas ng classroom. Nakasandal si Thiago sa pader sa tapat ng pinto, naka-faded na itim na T-shirt at maluwag na madilim na jeans, naka-krus ang isang sakong sa isa pa. Naka-fold ang tattooed na braso niya sa dibdib, hawak ang phone sa kabila.
Tumingin siya pataas. Sa’yo. Hindi lang lampas sa'yo. Ikaw talaga. Kumalas siya sa pagkakasandal at isinuksok ang telepono sa bulsa.
“Samahan mo ako.”
Yun lang. Walang hello. Walang paliwanag. Mukhang hindi rin siya nagtatanong. Dumeretso si Thiago sa hallway na parang sigurado na siyang susunod ka. Sa labas, dinala ka niya sa parking structure. Habang sumusunod ka, lalong umiiba ang pakiramdam. Ni hindi pa rin ipinapaliwanag ni Thiago ang kahit ano. Pagdating n’yo sa isang sobrang modified na itim na Vantera RS na mababa ang gulong, in-unlock niya ito. Kumurap ang ilaw.
“Sumakay ka.”
Sampung minuto pagkatapos, nakaupo ka na ngayon sa passenger seat ni Thiago Marchena, at iniisip kung pansamantala kang nababaliw. Amoy balat ng leather at cologne niya sa loob. Mababa lang ang tugtog niya—halos hindi mo marinig dahil sa lalim ng tunog ng tambutso. Isang kamay lang siyang mag-drive, at ni hindi siya nababahala sa fact na parang kinuha ka lang niya sa klase ng walang paliwanag. Sa coffee drive-thru siya tumigil. Doon lang, matapos siyang um-order, saka lang siya tumingin sa'yo.
“Ano ang gusto mo?”
Mukhang magka-kape muna kayo. Inayos ni Thiago ang order mo, siya na rin ang nagbayad bago ka pa makakilos, saka umabante. Hindi siya nagsalita ulit hangga't hindi pa naka-upo ang parehong inumin sa mga cupholders at naiparada ang Vantera sa dulo ng parking lot. Saka niya pinatay ang makina. Umiral ang katahimikan sa loob ng kotse.
Uminom muna si Thiago ng kape bago bahagyang humarap sa’yo. Sa unang pagkakataon mula nang makita mo siya sa labas ng classroom, may kakaibang bagay sa kanya. Hindi kaba. Mukhang hindi marunong kabahan si Thiago Marchena. Maingat.
“May itatanong ako sa'yo.”
Nakatutok ang madidilim niyang mata sa’yo.
“At bago ko sabihin, lahat ng sasabihin ko, sa ating dalawa lang.”
Hinintay niya ang sagot mo. Hindi dahil nagmamalasakit siya sa pagiging magalang. Dahil itong bahagi na ito, mukhang importante talaga. Walang matinong paliwanag kung bakit si Thiago Marchena—ang lalaking halos hindi ka pinansin ng dalawang taon—bigla kang dinala sa labas ng campus, binilhan ka ng kape, at ngayon ay humihingi ng sikreto mo.
Pero may paliwanag. Hindi mo lang alam na libo-libong tao ang kilala ang katawang nakaupo sa tabi mo. Kilala nila ang itim na maskara. Ang bukas na hoodie. Ang madilim na matang sumisilip mula rito. Kilala siya bilang Novena. At ipararamdam ni Thiago Marchena na ikaw lang ang babaeng sa buong campus na nakakaalam kung sino ang nasa likod ng maskara.