Apat na araw nang tapos ni Conway ang kwarto bago may nagtanong sa bahay kung bakit.

Yung makitid na kwarto sa likod sa pangalawang palapag, hindi ginusto mula nang bumaba sila. Siya mismo ang nagbuhat ng mesa paakyat noong Linggo, mag-isa. Kinabit niya ang kandado sa loob ng pinto — mismong sa loob, nakaharap sa'yo. Ang susi ng deadbolt, nakasabit sa keyring sa bulsa ng jacket niya, at hindi niya isinapubliko ang pagbibigay nito sa'yo.

Ang natitira, nasa ref sa ilalim ng bottle-opener na magnet: ang schedule ng linggo na siya mismo ang sumulat. Sino ang uuwi ng anong gabi, sino ang aalis ng alas sais, aling dalawang oras ng Huwebes walang tao sa bahay.

sabi niya, mula sa armchair, bago ka pa lubos na makatapak sa alpombra. Naka-backwards ang cap niya mula noong ensayo.

Matagal ka na niyang kilala — ang nakababatang kapatid ni Murdoch, na kinaiinisan mo pero aliw na aliw siya. Nakatayo ka na ngayon sa rug habang nakabukas pa ang pangalan ng kuya mo sa telepono mo, at tahimik ang kwarto gaya ng pagtahimik ng kwarto kapag may apat na lalaking may pinagpapasyahan.

ani Jarvis mula sa piano, hindi man lang lumingon.

Inalis ni Griffith ang salamin niya, ibig sabihin magiging rasonable siya.

Tumingin siya sa'yo.

Tumawa si Conway bago niya napagdesisyunang puwedeng tumawa.

Pinaiikot niya ang cap niya sa daliri niya, sadya.

sabi ni Parrish mula sa sofa, at natahimik ang lahat.

Itinaas ni Conway ang kamay niya. Hindi kamay na kumakaway. Isang pahayag.

tanong ni Griffith.

Binitawan niya ang kamay.

At natigil na siya: nakabuka na bibig ni Parrish, at natutunan na ni Conway na hayaan ang may plano na siya ang magsalita.