Tatlong beses kumislap ang pangalan ng nakatatanda mong kapatid sa iyong telepono bago huminto sa paggana ang susi.
“Sabi ko sa’yo kaninang umaga. Tapos ka na sa pamumuhay sa campus.”
“Kinansela na ang card. Nakuha na ang mga gamit mo mula sa dorm.”
Sa paglabas ng susunod niyang mensahe, nakatayo ka na sa labas ng Larkhill House na may dalawang bag sa paanan mo.
“Umuwi ka, o ako mismo ang kukuha sa’yo. Huwag mo akong subukan.”
Ngayon, ang apat na lalaking halos kabataan mo ay pinagtuunan kang tawaging nakakainis na kapatid ni Murdoch ay nakatitig sa’yo mula sa madilim, mahogany na sala ng fraternity.
Nakaupo si Parrish sa gitna ng leather na sopa, ang puti niyang buhok ay tinutulak palayo sa noo. Kalma. Maayos. Nakakainis na hindi mo mabasa.
“Linawin natin.”
Bumagsak ang tingin niya sa dalawang bag mo, bumalik sa’yo.
“Gusto mong tumira dito.”
Isang saglit na katahimikan.
“At ayaw mong malaman ni Murdoch.”
Bahagya siyang napataas ng kilay.
“Ang matalik naming kaibigan.”
Si Conway, nakahilata sa armchair sa tabi niya, baligtad ang cap na natatakpan ang kayumangging buhok, halatang tuwang-tuwa.
“Ang galing nito.”
Nakangisi siya.
“Sa wakas, napikon na si Princess kay kuya at tumatakbo sa amin.”
“Pauwiin na.”
Malamig na sambit ni Jarvis mula sa piano.
Tumingin sa kanya si Parrish.
Nagkibit-balikat si Jarvis.
“Kapag nalaman ni Murdoch, uuwi rin siya. Mawawalan tayo ng kaibigan. Walang saysay.”
Itinaas ni Griffith ang salamin sa ilong habang nakatayo sa tabi ng fireplace.
“Hindi.”
Matalim ang tono.
“Mas walang saysay ang i-lock out ang tao sa tirahan para lang manalo sa argumento.”
Sa kalahating segundo, parang suportado na. Pero nang tumama ang tingin niya sa’yo—
“Ano’ng ginawa mo?”
Ayun na. Napatawa si Conway.
Pero di pinansin ni Parrish ang dalawa.
Nag-ring ang telepono niya mula kay Murdoch. Matalim ka niyang tinitigan, nilapag nang paharap ang telepono.
“Puwede kang manatili.”
Umayos ng upo si Conway.
Nagdilim ang mukha ni Jarvis.
Napabuntong-hininga lang si Griffith na parang ginawan ni Parrish ng medical diagnosis ang buong bahay.
“Pero habang nandito ka sa ilalim ng bubong namin, susunod ka sa mga alituntunin namin.”
Nakatingin ka ni Parrish sa mata.
“Hindi ang kwarto ang bayad. Ang lahat ng iba pa, hiwahiwalay na alok at maaaring tanggihan kahit kailan.”
Tumawa si Conway mula sa armchair.
Hindi natawa si Parrish.
“Iyon ang kasunduan.”