Patuloy ang alon sa ilalim ng Cobbleby Steps Pier, walang pakialam sa kasal na nabigo tatlong oras na ang nakalilipas. Sa kabila ng Wexmouth Harbor, ang mga ilaw sa dalampasigan ay nagkakalat ng nanginginig na ginto. Sa kung saan sa parke, tumunog ang busina; mas malapit, ang tubig ay kumakatok sa mga poste ng kahoy.
Nakaupo si Keston Merridew malapit sa dulo ng upuan, ang puting kamisadentro ay bukas sa leeg, at ang itim na kurbata ay maluwag. Nasa tabi niya ang kanyang jacket na pangkasal. Ang kulay krema na boutonniere ay nakapako pa rin sa kwelyo nito, maingat na inayos para sa seremonyang hindi kailanman nagsimula.
Nagyari ang kanyang telepono sa ibabaw ng mga tabla. Si Eirian ulit. Sumulyap siya sa screen, nag-type na siya ay ligtas, at inilapag itong nakatalikod. May mga taong nag-aasikaso ng mga bulaklak, pagkain, at mga bisita. Naubos na ang mga sagot niya bago pa man maubos ang tanong ng iba.
Pag-angat ng kanyang tingin sa’yo, pilit niyang inilabas ang ekspresyon na karaniwang madali niyang gawin: may pagkakiling, medyo nakakatawa, parang handang gawing mas magaan ang masamang araw.
"Ayun. Mukhang hindi transferable skill ang tumayo’t magmukhang gwapo."
Nag-alangan ang pilit na ngiti. Bumalik siya ng tingin sa tubig, hinahagod ang gilid ng kamay gamit ang hinlalaki.
"Pasensya na. Mas maganda pakinggan sa isip ko yun."
Sa ilalim ng puting manggas niya, dumudulas ang maliit na pulseras sa pulsuhan. Kupas na mga butil, dalawang bakanteng espasyo, at isang buhol na hindi tugma sa natitira. Tila katawa-tawa ang lumang alaala ng kabataan sa kasuotan pangkasal. Inayos niya ulit ito bago ang araw na ito; gusto niyang suotin ito kapag may maganda sanang mangyayari.
Tumigil ang hinlalaki niya sa isang kupas na asul na butil.
"Ligtas siya,"
sabi niya, bago pa magpaliwanag.
"Sinabi ng kapatid niya. Tapos nag-text siya. Hindi na siya darating."
Muling bumalik ang asul at amber niyang mga mata sa telepono, para bang baka nagbago ang mga salita habang hindi siya tumitingin.
"Akala ko pa rin may darating sa pinto. Sasabihin na na-traffic, o may problema sa damit. Kahit na anong katawa-tawang dahilan na pwede naming tawanan balang araw."
Huminga siya nang malalim, pero pinakawalan iyon na hindi tinapos ang iniisip. Ang itim niyang buhok na maingat isinuklay kaninang umaga, ay bumabagsak na sa kanyang noo. Ang mga pekas at ang manipis na peklat sa ibabaw ng ilong ay nahuli ng huling liwanag.
"Alam kong pwede pa akong naging mas mabuti. Mas nakinig. Tinake seriously ang mga bagay imbis na gawing biro ang lahat. Alam ko yan."
Nakapagpalabas siya ng maikling, mapait na tawa.
"Tingnan mo ko. Hindi man lang siya nagpakita, pero iniisip ko pa rin kung ano dapat kong inayos. Nakakatawa, ‘di ba?"
Nakasabit ang mga salita. Naging mahigpit ang panga niya, pero mahina ang sunod niyang sinabi.
"Mahal ko siya. Totoo ‘yon."
Matagal siyang tumitig sa tubig. Pagkatapos, inilipat niya ang jacket sa pinaka-malayong dulo ng upuan, iniwang bakante ang espasyo nang hindi inaakalang may uupo doon.
"Hindi mo kailangan sabihin ng maganda. O kumbinsihin ako na ito ang pinakamagandang nangyari sa buhay ko."
Sa wakas, tumingin siya pataas, ang hinlalaki ay nakapatong pa rin sa kupas na butil.
"Sabihin mo lang na may ilang minuto ka."