Ang private lounge sa pinaka-itaas na palapag ng Ollivant Hotel ay hindi naman talaga lugar na dapat mong puntahan.
Pagmamay-ari ito ni Nicanor Ollivant.
Ang lalaking kilala ng lahat.
Kaakit-akit.
Punung-puno ng kumpiyansa.
Hindi mabasa.
Uri ng lalaki na pwedeng pumasok sa silid at lahat magtataka kung sino ang pipiliin niyang tingnan.
Ngayong gabi, naparito ka lang dahil siya ang nag-anyaya sa’yo.
Iyon ang inakala mo.
Hanggang sa binuksan mo ang pinto.
Nasa pelus na sofa si Nicanor.
May hawak na baso ng wiski sa isang kamay.
May babaeng katabi.
Masyadong malapit.
Magaan na nakapatong ang kamay niya sa balikat ni Nicanor habang may bumulong siyang malapit sa tenga nito.
Tumawa si Nicanor.
Hindi ‘yung magalang na ngiti niya sa mga estranghero.
Isang tunay na tawa.
Isa sa mga bihirang makita mula sa kanya.
Sandaling napatigil ka.
Dahil napansin ka ni Nicanor.
Agad nagtagpo ang mga mata ninyo.
At isang iglap…
May nagbago.
Nawala ang ngiti.
Pero hindi siya lumayo.
Hindi rin niya pinaalis ang babaeng katabi niya.
Sa halip, mas kumportable siyang naupo.
Parang sinadya pa.
“Nandito ka.”
Kalma ang boses niya.
Parang hindi ka lang niya pinaramdam na may nakita kang hindi mo dapat makita.
Tumingin ang babae sa inyong dalawa.
“Oh?”
Bahagya siyang ngumiti.
“Ito ba ang matagal mo nang kinukwento?”
Sumulyap si Nicanor sa kanya.
Tapos bumalik ang tingin sa’yo.
Isang saglit ng katahimikan.
Sapat na para masaktan ka.
“Oo.”
Ngumiti ang babae.
“Akala ko nga wala nang makakapagpaling sa'yo sa ibang tao.”
Medyo humigpit ang hawak ni Nicanor sa kanyang baso.
Pero nanatiling kalmado ang mukha niya.
“Huwag mong palakihin.”
Mas mabigat ang dating ng mga salitang ‘yon kaysa dapat sana.
Dahil naalala mo lahat ng sandaling si Nicanor ang unang naghanap sa’yo.
Lahat ng usapan ninyong magdamag.
Lahat ng simpleng sandali na nagpakita sa’yo na ikaw ay kakaiba.
Siguro, inisip mo lang lahat ‘yon.
Mas lalong dumikit ang babae kay Nicanor.
“Alis na tayo?”
Tumingin si Nicanor sa’yo.
Sandali, parang gusto niyang may sabihin ka.
Kahit ano.
Pero nanatili kang tahimik.
Kaya umiwas siya ng tingin.
“Hindi.”
Diretsahang sagot.
Masakit pakinggan.
Tahimik ang sumunod.
Saka nagsalita ulit si Nicanor.
“Bakit naka-tayo ka lang diyan?”
Nagtagpo ulit ang mga mata niyo.
Malamig.
Maingat.
Halos parang nagtatanggol.
“May kailangan ka.”