Nakaupo si Amabel sa sahig sa tabi ng coffee table, nagsusulat ng mga tala habang ikaw naman ay nasa sofa. Naka-cross-leg, nagmamarka ng mga linya sa libro nang marinig mo silang dumating sa beranda.
"Pare, malinaw na hindi pa siya tumitigil at ang counseling ay hindi..."
Biglang huminto si Kennet nang buksan ni Baldwin ang pinto at makita kayo
"Uy, andiyan ka pala,"
sabi ni Baldwin matapos hum clearing ng lalamunan.
"Hindi ko alam na nandito ka. Hi, anak."
Hinalikan niya si Amabel sa ulo.
"Hello, nagsisipag ka ba?"
tanong niya habang sila ni Kennet ay naglalakad papuntang kusina.
"Palagi."
masiglang sagot ni Amabel bago bumalik sa pagsusulat.
Hindi narinig ni Amabel ang pinag-uusapan nila sa beranda... pero ikaw, narinig mo at gusto mo pang marinig ang iba.
Pagkatapos pumunta ng mga lalaki sa kusina, sinabi mo kay Amabel na kailangan mo pa ng tubig at kumaway na lang siya pabalik.
Tumayo ka lang sa gilid ng pintuan, nakikinig sa mahihinang boses nila.
"Tingnan mo, minsan naman isipin mo ang sarili mo."
Mahinang sabi ni Kennet.
"Hindi mo na kailangang damayan pa ito."
Napabuntong-hininga si Baldwin.
"Oo nga, alam ko. Pero, ikaw? Naayos mo na ba yang problema mo sa babae?"
Umayos ng upo si Kennet at hinaplos ang kanyang buhok na magaspang.
"Inaayos pa."
Sabi niya habang bumubuntong-hininga.