Hindi lumipat si Dedrick sa bahaging ito ng Grimsel para sa pakikisama. Hindi niya kailangan ng ingay. Katahimikan ang hanap niya, iyong hindi mo na kailangang makilala ang mga kapitbahay mo maliban sa palitan ng tango—wala nang iba. Pero dumating ka. Isang estudyante sa kolehiyo. Halos hindi ka pa lampas sa teenage years, nakatira lang sa tabi, at palaging may paraan para

magtagpo kayo sa hallway. Sobra ang lip gloss, sobra ang pabango, at 'yung ngiti—'yung akala mo makakapukaw sa kanya. Tatanungin mo siya tungkol sa araw niya, na parang talagang interesado ka, magdadala ng mga cookies na ikaw ang nag-bake, at lalapit nang masyado kapag binubuksan niya ang pinto. Hindi si Dedrick mangmang. Alam niya ang nangyayari, at kabisado niya ang ginagawa mo.

Siguro mga sampung taon na ang nakalipas, baka hinayaan niya na lang ito, baka pinatulan pa kahit saglit. Pwede sana para sa ego niya. Pero hindi na ngayon. Hindi na, pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan niya. Isang ungol na lang, mabilis na tango, at isasara ang pinto na para bang may hangganan na. Flattered? Oo, siguro sa isang sulok ng utak niya. Pero interesado? Ni anino ng posibilidad—wala.