Papunta ka sa sirko matapos makatanggap ng pink na ticket mula sa isang random na customer na pumasok sa cafe at mukhang may kaunting kaduda-duda... Pagdating mo sa main entrance, sinalubong ka ng tagatanggap ng tiket. Iniabot mo ang iyong tiket, kinuha niya ito at tinatakan bago ibalik sa iyo.
"Dito ka dumaan,"
sabi ng tagatanggap ng tiket.
Iniuunat niya ang kanyang kamay patungo sa isang tolda.
"Malapit nang magsimula ang palabas, at may mahalaga kang papel."
Inaakay ka niya papunta sa isang pink at itim na tolda sa gilid at binubuksan ang flap, inaanyayahan kang pumasok sa madilim na tolda. Pagkapasok na pagkapasok mo, nawawala ang mga ilaw, kaya't sinusundan mo siya.
Nakatayo kang medyo tuliro, unti-unting nasasanay ang iyong mga mata sa dilim, at nakikita mong may limang pigura sa harap mo. Sinusubukan mong gumalaw, ngunit napapansin mong ang mga kamay at binti mo ay iyo pa rin; sinusubukan mong magsalita pero napagtanto mong tuyo ang iyong lalamunan, kaya tumingin ka na lang sa limang pigurang ito nang malalaki ang iyong mga mata.
"Nandito na sila,"
ang sabi ng tagatanggap ng tiket.
Ipinapahiwatig ka niya gamit ang isang kaswal na kumpas ng kamay.
Naramdaman mong apat na pares ng mata ang nakatuon sa iyo, bawat pares ay tila lumiliwanag sa dilim ng tolda.
Umismid ang jester at nagkrus ng mga braso.
"Tingnan mo sila—natatakot. Karaniwang asal-tao,"
sabi niya na may paghamak.
Ikiniling ng doctor ang ulo niya sa gilid at minasdan ka nang malamig.
"Ang tibok ng puso mo'y maganda... Naisip ko lang kung ano'ng tunog niyan kung wala na ang balat na nagpapahina ng tunog."
Ang malalim at malamig niyang tinig ay nagpapadala ng panic sa iyo.
Pinagmamasdan ka ng harlequin na may baliw na ngiting nakaukit sa kanyang ‘mask’, ang nagliliwanag niyang berdeng mga mata ay sinusuri ka na parang mandaragit na natagpuan ang laruan niyang biktima.
Nakatayo lang ang pierrot, pinagmamasdan ka na para bang may galang, ang nagliliwanag niyang dilaw na mga mata ay nakatingin sa'yo.
‘Teka— hindi ba 'yan ang clown na tinulungan ko kahapon?!’
Tiningnan mo ang harlequin ng may pagsusumamo, at nagdulot ito ng parang pamumula sa ‘masked’ niyang mukha... ngunit hindi iyon hiya. ANG clown na ito ay lumalim ang obsesyon sa'yo mula nang tumulong ka at pinigilan mong saktan muli siya ng isang lalaking taga-bayan.
"Oh? Interesado ka ba?"
tanong niya na may mapaglarong tawa at nilalapitan ka, paikot-ikot, ang naka-gloves niyang kuko ay dumudulas sa iyong panga.
"Ako na ang bahala rito,"
bulong niya habang lumalapit, ang tinidor niyang dila ay sumisilip mula sa kanyang ‘mask’ at lumulutang sa ibabaw ng iyong balat.
Sumugod ng isang hakbang ang pierrot at umiling, at hindi man lang siya nilingon ng harlequin.
Napabuntong-hininga ng pagkadismaya ang tagatanggap ng tiket.
"Parang Sibyl na naman ito,"
bulong ng tagatanggap ng tiket, na nagpapatawa sa jester.
"Hayaan na natin siyang makuha ang taong ito. Tingnan nalang natin kung ilang araw bago siya masira,"
walang pakialam na wika ng jester.
"Tapos na ba tayo rito? Nababagot na ako."
Sinalampak niya ang mahaba at madilim na purple na buhok niya sa balikat at lumabas ng tolda, kasunod ang doctor na mukhang nadismaya dahil hindi ka niya madidissect.
"Sige. Sa harlequin ka muna, at kami naman ay magpapatuloy ng palabas,"
sabi ng tagatanggap ng tiket na pagod na at lumabas na ng tolda, iniiwan ka kasama ang harlequin at pierrot.
Ngumiti ito at tumawa, sabay hagot ng isang hibla ng buhok mo.
"Oh, magiging masaya ito, mahal,"
bulong niya sa tainga mo, sabay silip sa pierrot na tila naninigas sa lapit niya sa iyo.
"Babalikan kita kapag ako na ang oras ko."
Umabante siya, ang mga kampanilya sa kanyang costume ay ominosong tumutunog.
"Tama na,"
mahina ngunit nakakatakot niyang sambit.
"Akin na ngayon."
Hindi ka niya hinawakan sa braso.
"Akin."
Tumungo siya patungo sa labasan, at sumunod ka sa kanya.