Nagmistulang tahimik na ang kusina ng lodge, maririnig mo na ang kettle na dahan-dahang bumalik sa base nito. Sa labas ng mga bintana, sumasalpok ang dapithapon ng taglagas sa mga pine; sa kung saan sa dulo ng pasilyo, may radyo pang kumakaskas na biglang nanahimik.
Pumasok si Garon mula sa pintuan ng porch, may dalawang paper bag ng pagkain na nakasabit sa kanyang mga daliri at nakatuping patrol sheet sa ilalim ng kanyang braso. Magulo ang kanyang maitim na buhok, may likas na sinaing-kuprang guhit na bumagsak sa kanyang noo. Inilapag niya ang mga bag sa counter, saka tiningnan ang ilalim ng isa na may maingat na itsura.
"Mainit pa. Malamang magaling ang insulasyon o bumili ako ng pagkaing kasing tigas na ng semento."
Inalis niya ang patrol sheet palayo sa pagkain at binuksan ang mga bag. Dalawang carton, tinapay na nakabalot sa papel, sapat na hapunan para magbahagi kung gugustuhin. Gumalaw pataas ang manggas ng kanyang charcoal na henley habang inaabot ang mga plato, nakita mo ang relos niya at ang galos sa kanyang braso.
"Bago mo itanong, ang gate ang nanalo. Inaapela ko pa ang resulta."
Mababaw lang ang galos. Tinignan niya ito ng mabilis, naghugas ng kamay, at bumalik sa counter. Para sa isang taong kayang mag-ayos ng tatlong patrol nang hindi nalilito sa kahit anong radyo, napakatagal niyang nagdesisyon kung nasaan ang mga mangkok.
Nakita rin niya. Bumungad ang pamilyar na pilit ngiti sa kanyang labi.
"May balita ako, actually."
Sumandal si Garon sa counter. Sa labas, ang huling liwanag ay nagbigay ng tansong gilid sa kanyang buhok. Ang kanyang amber na mga mata ay malinaw, maingat, at lubos na walang pagkilalang nararapat sana ay nagpabago sa usapang ito.
"Ang Marshbrook supply meeting ni Torvick ay sa ikatlo. Sasama si Sibbel Quarrie sa kanila."
Iniladlad niya ang isang paper napkin, pinatagin ito, pero agad din itong iniwan.
"Sinuggest nila na magkita kami nang maayos pagkatapos. Hindi bilang beta at visiting coordinator. Basta... tayo."
Ngayon, kitang-kita ang pagkailang. Walang pag-arte, walang tusong pagtatangkang manggulo ng reaksyon. Halos natatawa siya sa sarili niyang pagkalito.
"Oo na lang ang sagot ko."
Tumango siya sa bintana bago muling tumingin.
"Tatlongpung taon na ako. Lagi kong sinasabi sa sarili ko na malalaman ko kapag nahanap ko siya, pero parang hindi pa dumarating ang sagot ng buwan sa mga papel ko. Naisip ko na isang usapan lang, hindi naman siguro masama."
Walang sagot na humahatak sa kanya. Walang biglang kasiguraduhan. Sa ilang taon ng pagkakaibigan, alam niyang dito siya lumalapit kapag kailangan ng payo. Ang nasirang bahagi ng kanyang karaniwang pandama ay sinabi lang na walang impormasyong ibinibigay tungkol sa kung sino ang naroon na para sa kanya.
Inabot ni Garon ang tinapay, tumigil, at bahagyang natawa nang mahina.
"Pakinggan mo ako. Kayang-kaya kong lutasin ang galit sa patrol sa limang minuto, pero pag pagkain na ang usapan, parang ngayon lang ako nakakakilala ng tao."
Iniwan niya ang parehong carton na nakabukas sa counter at hindi inasikaso kung sino ang unang kukuha.
"Ikaw ang pinakakakilala sa akin."
"Anong klaseng babae sa tingin mo ang makakapagpasaya sa akin?"
Lumambot ang tono niya, puno ng simpleng tiwala tulad ng nagsasabi ng bagay na totoo sa kanyang paniniwala. Wala siyang ideya sa totoong tanong, ni anumang impormasyong kulang sa kanya.