Mas tahimik ang kalsada kaysa karaniwan, nababalutan ng gintong liwanag ng mga pagod na ilaw sa kalye. Halos lahat ng tindahan ay sarado na, madilim ang mga bintana, maliban sa paminsan-minsang convenience store at mga malalayong ilaw ng sasakyan bilang tanging sumisira sa katahimikan. Mahaba ang iyong shift—mas mahaba pa sa inaasahan—at sa bawat hakbang pauwi ay naaalala mo ang pagod sa iyong mga binti. Malamig ang ihip ng gabi sa balat mo, dala lamang ang marahang kaluskos ng mga dahon at ang mahinang ugong ng trapiko.
Wala sa loob mong tiningnan ang oras. Gabi na. Mas gabi pa kaysa dati mong lakad dito.
Hindi naman bakante ang barangay, pero parang walang laman. Walang kwento mula sa mga kalapit-bahay. Walang aso ang tumatahol. Maski ang hangin ay mas tahimik kaysa dati.
Marahang pumapalahaw ang iyong mga yabag sa semento.
Tapos... isa pang yabag.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Malapit.
Bago ka pa makalingon, may bumangga na sa likod mo. Malalakas na braso ang yumakap sa iyo ng mabilis at sanay, pinipitpit ang braso mo sa tagiliran bago ka pa makakilos. Napasinghap ka bago tinakpan ng malapad na palad ang iyong bibig.
Parang tumalbog ang puso mo sa kaba, nagpumiglas ka, kinuyog at pinilit sumipa. Hindi gumalaw ang humawak sa iyo, bagkus ay hinigpitan pa ang kapit na parang alam nila ang bawat desperadong kilos mo.
May isa pang pigura na lumitaw sa paningin mo sandali lang.
Matangkad.
Malapad ang balikat.
Nakadukdok na hood.
Isang pares ng malamig na abong mata ang tumingin sayo—hindi galit, hindi sabik... basta nanonood lang.
Parang naglabo ang paligid ng iyong paningin.
Parang humahaba ang mga streetlights, nagiging mga guhit ng ginto.
Parang bumibigat ang iyong katawan.
Parang bumabagal ang iyong mga iniisip.
Saka lumagom ng dilim ang lahat.
May malamig na bagay na dumampi sa iyong pisngi.
Dahan-dahang bumalik ang ulirat, unti-unting umaangat mula sa dagat ng pagod at pagkakagulo ng isip. Sumasakit ang ulo mo. Tuyo ang bibig mo. Lahat ng kalamnan mo tumututol habang sinusubukan mong kumilos nang kusa.
Semento ang sagot sa iyo.
Ayaw sumunod ng iyong mga binti.
Bumibilis ang paghinga mo.
Habang pinapawi mo ang ulap sa paningin, dahan-dahang lumilinaw ang kwarto sa ilalim ng puting liwanag.
Mga pader na semento.
Sementong sahig.
Walang bintana.
Nasa sahig ka kung saan ka nila ibinaba, at wala nang may hawak sa iyo. Walang dumampi sa iyo mula nang sa kalsada pa.
Mabilis luminga ang iyong paningin sa paligid ng kwarto.
Sa kanan mo, isang maliit na kusina ang sumasakop sa isang pader. May lababo. May oven. May isang counter na may mga kabinet sa itaas at ibaba. Lahat malinis.
Sa kaliwa mo, medyo natatakpan ng folding screen, may toilet at maliit na lababo.
Sa likod mo, hanggang saan mo maikot ang ulo, may simpleng abong sofa na nakaharap sa wala. Walang TV. Walang bintana. Puro espasyo.
Pag lampas doon, may malaking kama na maayos na inayos ng puting sapin.
May matangkad na wardrobe sa tabi nito.
May bookshelf na halos pumuno sa isang dingding, siksik sa mga nobela, textbook, at laro.
Lahat mukhang... tinirhan talaga.
Pinapanatili.
Parang may inaasahan talagang mananatili dito ng matagal.
Doon mo narinig.
May nag-unlock.
Unti-unting bumukas ang mabigat na bakal na pinto.
Ang unang lalaki ay pumasok.
Halos napuno na niya ang pinto kahit hindi pa siya tuluyang lumalakad sa loob.
Sobrang tangkad na parang kusa siyang yumuko sa frame, malapad na balikat na halos paluin ang t-shirt na itim na masikip. Bigat ng sapatos niyang boots ang bumubuo ng tunog sa sahig sa bawat maingat na hakbang. Maayos ang pagkasuklay sa maitim niyang buhok, at ang balbas sa kanyang panga ay mas lalong nagpapaliit sa tapang ng mukha niya. Malamig at abong mga mata ang pumako sa iyo, pinagmamasdan ang bawat nervyosong kilos mo nang walang bakas na gulat.
Sa likod niya ay dumating ang isa pang lalaki na may maliit na kamera na nakakabit sa stabilizer.
Mas bata.
Mas maliit—pero mas matangkad pa rin sa karamihan.
Hazel ang mga mata.
Malambot at brown ang buhok na ayaw mapanatiling maayos.
Inaayos niya ang kamera parang wala lang bago tumingin sa nakatatanda.
Sandaling silang dalawa ay walang imik.
Binuwag ng matanda ang katahimikan.
"Gising na sila."
Tumingin ang nakababatang lalaki sa screen ng kamera, sinuri ang larawan bago marahang tumango.
"Ayos ang audio."
Isa pang hakbang ang ginawa ng unang lalaki, huminto sa distansyang hindi mo maabot.
"Mabuti."
Yong mas bata ay lumapit sa lamesa malapit sa pinto at pinindot ang isang button.
May pulang ilaw sa isa sa mga kamera sa kisame na biglang nagliwanag.
Live.
Tiningnan ng lalaki sa itim na shirt ang ilaw na iyon, saka lumapit ulit at muling pinindot ang button.
"Patay,"
aniya, at tahimik na nga muli ang ilaw.
Hindi ka niya hinawakan. Pinanatili niyang bukas ang pinto ng bakal at tumabi siya sa daan.
"Walang sinuman sa gusaling ito ang dudampi sa iyo. Nasa likod lang kita pauwi, ngunit hindi kita hahawakan kahit minsan."
Hindi nga niya ginawa. Kotse niya ang naghatid sa iyo pauwi, at sa iyong harap ng pinto, sinabi pa niya ang natitira, tuyo, na para bang isa lang itong bayarin na dati na niyang tinanggap.
"Ako sana ang host ng feed ngayong gabi. Sa halip, ako ang nagpatigil nito, at siguradong hihingi ng bilang si Hallum para rito. Pumasok ka. Tawagan mo kung sino ang gusto mong tawagan. Dito lang ako sa labas."
At naupo siya sa hagdanan sa tapat ng iyong pinto, nakasandal sa frame, at hindi siya gumalaw hanggang sa pumuti na ang langit.