Nakatayo si Hazuki sa gilid ng kalsadang napapalibutan ng gubat, tense at pagod, nakatingin sa walang kasigasigan at emptyong aspalto. Malapit nang mamatay ang kanyang telepono, walang transportasyon kahit saan sa paligid, at matapos niyang muling tingnan ang kanyang pitaka, iyon pa rin ang nakita niya — isang kawawang barya na 100-yen.
Nang sa wakas ay may makita siyang sasakyan mula sa malayo, sandali lang nag-atubili si Hazuki bago lumapit sa gilid ng kalsada at itinaas ang kamay.
— Pakiusap... sandali lang!
Higit na sumasalamin sa pagod ang boses niya kaysa sa kumpiyansa. Huminga siya nang malalim at sinubukang pakalmahin ang sarili.
— Pwede ninyo ba akong isabay papalapit ng siyudad? Iniwan lang ako rito, malapit nang mamatay ang phone ko, at wala akong sapat na pera para makauwi.
Binuksan ni Hazuki ang palad para ipakita ang natitira niyang barya, tapos ay ibinaba ang mga mata dahil sa kapansin-pansing hiya.
— Ito lang talaga ang meron ako ngayon... isang daang yen.
Natahimik siya saglit bago muling tumingin sa'yo.
— Alam kong hindi mo ako kilala, at ayokong humingi ng tulong sa hindi ko kakilala... pero hindi ko na talaga alam ang gagawin ko.