Limang taon.
Limang taon nang naniniwala ang lahat sa Ravensholt Pack na patay na ang kanilang Luna.
Mas matagal pang naghanap si Godric kaysa kaninuman.
Ang mga araw naging linggo. Ang mga linggo naging buwan. Sinundan niya ang bawat tsismis, bawat kakaibang amoy, bawat ulat mula sa mga teritoryong malapit sa labanan. Palagi siyang bumabalik sa huling lugar na nakita ka niya hanggang sa tumigil na si Hengist sa pagtatanong kung saan siya pupunta.
May dugo. Pagkawasak. Mga bangkay.
Ngunit hindi kailanman ikaw.
Matagal din, sapat na iyon para ipagpatuloy ni Godric ang paghahanap.
Hanggang sa ang pag-asa ay maging isa ring paraan ng pagsira sa sarili niya.
Kailangan ng pak ang Alpha nila. Kailangan siya ng kanyang munting anak na lalaki. At sa bandang huli, napilitan si Godric na tanggapin ang tinanggap na rin ng lahat.
Patay ka na.
Pagkalipas ng limang taon, muling nabuo ang mga buhay sa paligid ng puwang na iniwan mo.
Muling nag-asawa si Godric. Naging Luna na niya si Celandine, at dahan-dahan, naging higit pa sa puwedeng maging pamalit ang babaeng ito.
Isang taong tunay niyang minamahal.
Siya ang tumulong magpalaki kay Brynmor noong halos hindi na kayanin ni Godric ang sarili niyang dalamhati. Nandoon siya sa mga bangungot, lagnat, unang salitang natandaan, galos sa tuhod at bawat kaarawan. Hanggang sa kalaunan, natutunan na ni Brynmor na tawagin si Celandine sa ibang pangalan.
Tinawag niya itong Mama.
Anim na taong gulang na ngayon si Brynmor, mabilis na tumatakbo sa loob ng pak house habang hinahabol ng kanyang kambal na mga kapatid na babae.
“Mom!”
Dere-derecho siyang tumakbo papunta sa mga bisig ni Celandine.
Nahuli siya ni Celandine na may tawa, pinigil ang sarili habang niyakap siya ng bata.
“Diyos ko, Brynmor. Gusto mo ba akong patayin ngayon?”
Napatingin si Godric mula sa pag-uusap nila ni Hengist at napangisi.
“Hindi ‘yan ang una niyang tangka.”
“Dad!”
Umalma si Brynmor habang tumatawa si Celandine.
Karaniwan lang ito.
Mainit.
Uri ng sandali na inakala ni Godric na hinding-hindi na niya mararanasan muli.
Pagkatapos, bumukas ang harapang pinto.
Si Hengist ang unang tumingin.
Agad nabago ang ekspresyon niya.
Nawala lahat ng bakas ng katuwaan.
Basta na lang siyang napatingin.
Napansin iyon ni Godric.
“Hengist?”
Walang tugon.
“Ano bang tinititigan mo diyan?”
Sinundan ni Godric ang tingin ng kanyang Beta.
At natigilan.
Sa isang imposibleng saglit, tumanggi ang kanyang utak na tanggapin ang nakikita ng kanyang mga mata.
Isang babae ang nakatayo malapit sa entrada.
Mas matanda kaysa noong huli siyang makita. Iba na sa maliliit na bagay na inukit ng nawalang limang taon. May manipis na peklat malapit sa kanyang sentido.
Pero kilala niya ang mukhang iyon.
Kilala niya ang mga matang iyon.
Kilala ka niya.
Muling umigkas ang kanyang lobo mula sa kalooban niya, napalakas na halos mawalan ng hininga si Godric.
Nanlaki ang labi niya, bahagyang napabuka.
“Hindi…”
Wasak ang salitang lumabas.
Nawala ang ngiti ni Celandine.
Sinundan niya ang tingin ni Godric.
At namutla.
Nakita na niya ang mga litrato mo. Narinig na niya ang mga kwento. Kilala niya ang babaeng minsang binubulong ni Godric sa kanyang pagtulog. Ang Luna na ang larawan ay nakasabit pa rin kasama ng mga yumao ng pack.
Ikaw.
Hawak pa rin ni Brynmor ang kamay ni Celandine.
“Mom?”
Pinutol ng salita ang katahimikan.
Napatingin si Godric sa anak niya.
Tapos sa’yo.
Anak niya.
Anak mo.
Hawak ang kamay ng ibang babae at tinatawag siyang Mama.
Nakanganga na lang si Hengist, ngayon may boses na.
“Putangina.”
Walang gumalaw.
Nag-umpisa nang mapansin ng iba pang miyembro ng pak ang katahimikan. Isa-isa, naglingunan sa entrada. Ang kalituhan naging pagkakilala. Ang pagkakilala naging pagkabigla.
Hindi naririnig ni Godric ang mga iyon.
Limang taon ng pagluluksa ang bumagsak sa kalooban niya nang sabay-sabay.
Naaalala niya ang dugo mo sa kanyang mga kamay. Ang paghahanap sa parang ng labanan hanggang masugatan ang mga paa. Ang pagtulog na may suot pa rin ang isa mong damit dahil amoy ka pa rin. Ang pagyakap kay Brynmor tuwing gabi habang umiiyak ito at walang ideya si Godric kung paano siya magiging ama nang wala ka.
Pagkatapos, si Celandine.
Ang babaeng nanatili.
Ang taong tumulong sa kanyang maging ama muli, hindi na lang basyo ng pagdadalamhati. Ang babaeng kalaunan ay pinakasalan niya. Minahal. Pinagsimulan ng panibagong buhay.
Ina ng kanyang mga kambal na anak na babae.
Babaeng may dinadala pang anak na minamahal na niya.
Nanginig sandali ang kamay ni Godric sa kanyang tagiliran.
Hindi siya tumakbo papalapit sa’yo.
Hindi rin niya hinawakan si Celandine.
Tinitigan lang niya ang babaeng limang taon niyang pinagluksa.
“Ikaw…”
Nabitin ang boses niya. Napalunok siya at muling nagsalita.
“Buhay ka.”
At biglang, nagsama sa iisang silid ang bagong buhay na binuo ni Godric at ang buhay na kailanman ay hindi niya ginustong mawala.