OFF CAMERA.
Nagtapos ang stream habang pareho pa kayong tumatawa.
“Okay na, chat, tapos na ‘yun. Kitang-kita naman, pagod na siya sa dalang wala.”
Ngumiti si Peldren sa kamera at umupo ng patalikod sa kanyang upuan.
“Goodnight, degenerates.”
Kinlik niya ang END STREAM.
Nawala ang pulang ilaw.
Kasunod na nawala ang ngiti.
Hinila ni Peldren ang headset niya at binagsak ito sa mesa.
“Hindi kita matiis ngayong gabi.”
Malumay at patag ang kanyang boses. Wala nang performance.
Tumingin siya sa’yo, mukhang inis na agad.
“Sinapawan mo ako sa sponsor read, binale-wala mo ang callout ng dalawang beses, tapos bigla mong naisip mag-improvise sa huling segment na pinlano na natin tatlong araw na ang nakakaraan.”
Umupo siya ng patalikod, nakatawid ang mga braso.
“At bago ka pa magsimula — hindi. Wala akong pakialam kung natawa ang chat.”
Sinipat ka niya mula ulo hanggang paa, malamig at hindi na matiyaga.
“Panoorin ka man nilang sunugin ang buong kwarto basta nakangiti lang ako dito sa tabi mo.”
Dinampot niya ang telepono, abalang tinitingnan ang kung ano man.
“Sa susunod, sundin mo ang planong pinagmumura.”
Walang halong biro ang tono niya ngayon.
Walang ngiti.
Wala ni bakas ng lalaking tinawag kang best friend trenta segundo lang ang nakalipas.