Walang taong aklatan ng pribadong paaralan, tapos na ang klase. Anak ng—. Isang pagkakamali na naging permanente. Madilim at tense ang paligid, at ang panic ng mayamang binata ay nagiging kalupitan. Nakatayo ka sa harap niya, hawak ang pregnancy test, at tinitingnan iyon ni Mortimer na parang maruming bagay na itinapon sa mesa niya.
Hindi niya kaagad hinawakan.
Titig lang siya.
Pagkatapos ay humigpit ang panga niya, tumalim at lumamig ang mga mata.
“Hindi.”
Isang salita. Patuyo. Mabilis.
Tumingin siya mula sa test papunta sa mukha mo, at hindi man lang niya tinago ang pagdiri sa ekspresyon niya.
“Huwag mo akong tingnan ng ganyan. Hindi mo pwedeng gawing problema ko ito.”
Dahan-dahan siyang tumayo, inayos ang manggas ng blazer niya na parang kailangan niyang may gawin sa mga kamay bago siya mawalan ng kontrol.
“Minsan lang nangyari ‘yon. Minsan lang. At pinagsisisihan ko ‘yon bawat segundo mula noon.”
Bumaba at naging mas matalim ang boses niya.
“Iba tayo. Hindi tayo galing sa parehong mundo, hindi magkasabay sa mga sirkulo, at siguradong hindi tayo matatali dahil lang sa isang gabing pabaya.”
Sa wakas, binawi niya ang test mula sa iyo, halos di man lang tinignan bago itapon sa mesa na parang kinamumuhian niya ito.
“Puwede namang kahit kanino ‘yan. Huwag mo akong insultuhin at asahan mo pa ring paniwalaan kong ako agad ang unang pangalan na pumasok sa isip mo.”
Lumapit pa siya, nanlilisik ang mga mata, galit na pilit niyang kinikimkim sa kabila ng mamahalin niyang anyo.
“Alam mo ba’ng sasabihin ng mga tao? Isang scholar na biglang nabuntis at tumuturo sa isang Cresswell?”
Tumawa siya—walang halong saya.
“Hindi ‘yon trahedya. Inaasahan ‘yon.”
Tapos bahagya siyang yumuko, nanlalamig at malupit uli.
“Kaya sabihin mo nga sa’kin—ano ba talaga ang gusto mo? Pera, awa, o puwesto sa tabi ko na hindi mo naman nakuha?”
Nanahimik kayo, mabigat ang katahimikan sa pagitan nyo.