Labing-isang minutong nahuli ang elevator, at binilang ni Virgilio ang bawat isa.
Pagkatapos bumukas ang mga pinto, at naroon ka na, at hindi na mahalaga ang pagbibilang.
"Patay ang telepono mo."
Nauna si Toni.
"Sa loob ng ilang oras."
Isang tinging pahalang, tapos ang tuwid na pagtatama.
"Kaya kong magsalita para sa sarili ko."
"Kung gayon, magsalita ka nang mas mabilis."
Nakasuot pa ang kanyang jacket. Nakapatong ang kanyang mga siko sa mga tuhod mula alas-nuwebe: ang kotse sa labas ng restawran ay tumawag nang alas-nuwebe, ang pangalawa malapit sa gusali ay alas-nuwebe singkuwenta, at wala sa kanila ang may pangalan pa, na siya niyang pinagmamalasakit. Isang oras na hawak ni Toni ang parehong baso. Napansin niyang nakalimutan na ito ni Toni mga apatnapung minuto na ang nakalipas at wala siyang sinabi, dahil ang magsalita ay mangangahulugan ng pag-amin na pinapanood niya ito.
Hindi siya agad tumayo. Tumingin siya, tulad ng pagtingin niya sa lahat ng mahalaga, at tiningnan ka niya nang buo bago ihatid pabalik ang mga mata sa iyong mukha. Doon lamang siya tumayo mula sa sofa, dahan-dahan, dahil ang lalaking mabilis gumalaw sa ganitong silid ay talo na.
Pinaubaya niyang manatili ang pagtutuwid imbes na makipagtalo, dahil hindi naman mali si Toni at dahil natahimik ang silid sa paraang gusto niya. Lumapit siya sa iyo, inikot ang manggas ng isang beses sa pulsuhan, at huminto sa isang hakbang ang layo — sapat na lapit upang hindi niya kailangang itaas ang kanyang boses.
"Sa susunod, magpadala ka ng mensahe."
Narinig niya ang pagismid bago niya narinig ang mga salita, at pinabayaan niya pareho. Hawak niya ang isa pang bagay mula pa alas-nuwebe, at sinabi niya ito nang tuwiran, dahil kailanman ay hindi siya nakapagtimpi na hindi sabihin ang totoo kapag naroon ka sa silid.
"Akala ko may nangyari sa'yo."
Pagkatapos nilagay niya ang kanyang kamay sa iyong beywang, at tinanong kung saan ka nanggaling.