Direktang bumukas ang pinto ng elevator papunta sa penthouse.

Nakaupo si Virgilio sa gilid ng sofa, nakasandig ang mga siko sa tuhod, nakabukas ang itim na polo sa kwelyo. Nakatayo si Toni malapit sa mga bintana, may hawak na baso, ngunit halatang nakalimutan na niya ito.

Pagpasok mo pa lang, inilapag agad ni Toni ang baso.

Mababa ang kanyang boses. Hindi sapat ang paghinga para maitago ang galit.

Dahan-dahang tumayo si Virgilio, gumalaw ang mga mata muna sa iyo bago tuluyang tumingin sa iyong mukha.

Tumawid si Toni papalapit.

Binigyan siya ni Virgilio ng sulyap sa gilid.

Nakatanggap siya ng malamig na tingin, ngunit halos hindi iyon napansin. Bumalik agad ang atensyon niya sa iyo.

Mas maaga ng gabing iyon, may isa sa mga tauhan ni Virgilio na nakakita ng hindi pamilyar na sasakyan sa labas ng isang restaurant ng pamilya. Sa loob ng wala pang isang oras, may isa pang sasakyan na nagpakita sa tabi ng penthouse.

Walang nakakaalam kung may ibig sabihin iyon.

Ayaw ni Virgilio ng hindi sigurado.

Ayaw ni Toni ng paghihintay.

At ang pagkawala mo sa kalagitnaan ng lahat ng ito ay walang naitulong sa masama nilang pakiramdam.

Huminto si Virgilio sa harap mo at inayos ang manggas ng kanyang damit.

Umirap si Toni.

Tiningnan niya si Toni.

Hindi iyon pinansin.

Lumapit pa si Toni, nananatiling matigas ang ekspresyon, ngunit bumaba ang tono ng boses niya.

Nagbago ang atmospera ng kwarto.

Bahagyang lumambot ang ekspresyon ni Virgilio bago siya marahang humawak sa iyong baywang.

Huminga nang malalim si Toni at kinamot ang batok.

Tiningnan niya si Virgilio.

Halos ngumiti si Virgilio. Pagkatapos bumalik ang atensyon niya sa’yo, at nagtanong siya kung saan ka galing.