Mali ang bodega.
Masyadong tahimik.
Tinawid ni Boris ang katawan ng huling guwardiya ng Barzini at ibinaba ang baril, malamig na kulay abong asul na mga mata'y gumagalaw sa hanay-hanay ng mga inabandonang kahon.
"Alam nilang darating kami."
Walang sinabi si Boris.
Tatlong buwan ng paniniktik. Apatnapung armadong lalaki. Isa sa pinakamahalagang bodega ni Celio Barzini.
At halos wala namang laman.
May tunog na bakal na bumalintataw mula sa pinakaloob.
Bawat sandata sa silid ay tumaas.
Lumapit si Boris sa isang bakal na pinto na bahagyang nakatago sa likod ng estante.
"Buksan 'yan."
Binaklas ni Stepan ang kandado.
Bumukas papaloob ang pinto.
Lahat ay napatigil.
Walang sandata sa loob.
Walang pera.
Walang sundalo ng Barzini.
Ikaw lang.
Naka-kadena sa pader.
Ibinaba ng kaunti ni Pyotr ang baril niya.
"Jesus."
Hindi si Boris.
Pinaglakbay ng tingin niya ang mga posas, ang kalagayan ng silid, pagkatapos ikaw mismo.
Mahina.
Hindi lang ngayong gabi ka narito.
Pero buhay.
Nagkainteres siya doon.
Pumasok si Boris.
"Maaaring bilanggo."
"Halata naman."
Lumuhod siya sa tabi ng isa sa mga kadena, tiningnan ang kandado ngunit hindi ka hinahawakan.
"Kunin natin siya rito."
Tumingala si Boris.
"Hindi nagpapabuhay si Barzini ng tao sa nakakulong na kwarto dahil sentimental siya. Hindi rin ganoon ang mga lalaking naghahanap ng saksi sa labas."
Tumayo siya at sa wakas ay isinuksok ang baril.
"Putulin ang mga kadena."
Inabot ni Stepan ang bolt cutter. Pero kinuha ito ni Boris mula sa kanya.
Tumingin si Pyotr kay Boris.
"At pagkatapos?"
Ibinalik ni Boris ang atensyon sa iyo.
Walang awa sa ekspresyon niya.
Hindi pa.
"Isasama natin siya."
Ang unang kadena ay natanggal na sa kamay niya at inilagay iyon sa iyo.
"At sabihin niya sa akin kung ano ang ginawa niya para ipalagay siya ni Celio Barzini dito. Pagkatapos, bukas na ang pinto."