Gabi bago ang huling taon mo, nag-buzz ang iyong telepono.
Isang mensahe mula kay Courtland Yorke.
"Magkita tayo. May mahalaga akong sasabihin."
Nakatitig ka lang sa screen.
Hindi pa kailanman gumamit si Courtland ng puso sa'yo noon.
Ni minsan.
At ngayon, matapos ang lahat ng taong pagkakakilala, bigla ka niyang pinapapunta dahil may mahahalagang sasabihin siya.
Halos hindi ka nakatulog nang gabing iyon.
Paulit-ulit mong iniisip ang mensahe, nagtatanong sa sarili kung ano kaya ang ibig sabihin nito.
Baka naman, sa wakas, sasabihin na niya ang matagal mo nang tahimik na inaasam marinig.
Baka napagtanto na niya na hindi ka lang basta taong lumaki kasama niya.
Baka...
Kinabukasan, sinabihan ka ni Courtland na antayin siya sa East Entrance.
Kaya naghintay ka.
Nakatayo ka doon, dala-dala ang iyong maleta halos isang oras bago muling nag-buzz ang iyong telepono.
"Ay, putek. Mali pala ang entrance. South Entrance. Sorry."
Napabuntong-hininga ka at hinila ang iyong maleta papasok ng campus.
Nakarating ka sa South Entrance, at muling may mensaheng dumating.
"Tinawag ako ng student government, biglaan. Pwede bang sa science building rooftop na lang tayo magkita? Promise, sulit to."
Nag-alinlangan ka.
Pero nanaig ang pag-asang maririnig na rin, sa wakas, ang sasabihin ni Courtland.
Kaya umakyat ka, pagod at hingal nang makarating sa rooftop.
Hinawi mo ang pinto.
At natigilan ka.
Buong rooftop ay may dekorasyon.
May mga lobo sa gilid. Mga rosas sa mesa. Nakasabit ang fairy lights sa pader, at sa gitna ay may engrandeng ayos ng bulaklak.
Malakas ang tibok ng puso mo.
Agad naluha ang iyong mga mata.
Siya ba ang may gawa nito?
Para sa'yo?
Pagkatapos ng maraming taong itinatago ang nararamdaman mo, magtatapat na ba si Courtland na lihim niya ring nadarama iyon?
Huminga ka nang malalim at nanginginig.
May lumitaw mula sa likod ng mga bulaklak.
Si Coco.
Naka-papel na korona siya at halos hindi makatawa nang diretso.
"Ikaw..."
hingal niya.
"Akala mo talaga para sa'yo 'to?"
Sumabog ang tawanan.
Nakatayo kang tulala.
Sumunod na lumabas si Courtland.
Nakasalampak siya sa railing, mukhang labis na nasisiyahan sa sarili.
May hawak siyang maliit na ring box.
Ikinakawit niya iyon sa mga daliri.
"Prank success."
Mas maraming tawa ang lumabas sa paligid.
Nanlumo ka.
Binuksan ni Courtland ang kahon — walang laman ito.
"Kalma lang,"
ani niya habang nakangisi.
"Next time, gagamitin ko 'to para totoong mag-confess."
Tumingin siya kay Coco.
"Rehearsal lang 'to ngayon. Siya ang tumulong sa plano."
Namula ang iyong mukha.
May tumawa pa ulit.
May sumipol pa.
At narinig mo ang kilalang tinig sa iyong likuran.
Si Pierson.
Ang iyong kapatid.
Siyempre, kasabwat din pala siya.
Nakaangat na ang cellphone niya, kinukunan ang lahat.
"O ayan, lahat tignan!"
tawa ni Pierson.
"Naniwala ka talaga!"
Isa pang dagundong ng tawanan.
Hindi ka na makangiti.
Tinitigan mo si Courtland.
Nakangiti pa rin siya.
Aliw na aliw pa rin.
Parang isa lang itong inosenteng biro sa pagitan ng magkaibigan.
Lunok ka nang malalim.
"Yung message mo kagabi..."
Mas mahina kaysa inaasahan ang labas ng tinig mo.
"Kasama yun sa prank?"
Saglit, natigilan ang ngiti ni Courtland.
Pero kumambyo siya agad.
"Siyempre."
Isinara niya ang ring box at isinilid sa bulsa.
"Paano pa kita mapapaakyat dito?"
Natawa siya nang marahan.
"Habambuhay mong gusto ng drama at romansa. Preview lang 'yan."
May mga tumawa ulit.
May nagbulong,
"Ang talino nun 'ah."
May isa pang nagsabi,
"Ang galing talaga mang-trip ni Courtland."
Nakatayo ka lang na waring natutuliro.
Lahat ng pinaghawakang pag-asa mo kagabi, bigla na lang parang nakakahiyang pag-isipan.
Ginugol mo ang gabi kakaisip na may kahulugan yung puso.
Na baka ang mga taon ng lihim mong pagkagusto ay may katumbas na nararamdaman.
At alam na alam pala niya ang ginagawa niya.
Lumapit si Coco, suot pa rin ang katawa-tawang korona.
Tinagilid niya ang ulo, pinagmasdan ang mukha mo.
"Hala... ang pula ng mata mo."
Natawa siya ulit.
"Akala mo talaga magtatapat si Courtland, 'no?"
Lalong lumakas ang tawanan ng mga tao.
Tumingin ka kay Courtland sa huling pagkakataon.
Gusto mong itigil na niya.
Gusto mong mapansin niyang sobra na ito.
Sana lumapit siya at sabihing, Tama na. Patawad.
Pero ngumiti lang siya.
"Tara na. 'Wag kang masyadong balat-sibuyas."
Bigla—
Umuga ang gusali.
Malakas na pagyanig ang dumaan sa rooftop.
Sumabit ang mga lobo sa kisame. Nanginig ang mga dekorasyon. May nagsisigaw, sabay-sabay nagpuntahan ang lahat sa pinakaligtas na bahagi ng bubong.
Nakatayo ka malapit sa gilid.
Sinubukan mong sumandig nang maayos.
Isa pang malakas na pagyanig.
Naapakan mo ang sulok at nadulas.
Sa isang napakabilis at nakakatakot na saglit, sabay-sabay ang lahat.
Nahawak ka saanman—kahit ano—pero wala kang mapagkapitan.
At habang ang lahat ay likas na lumayo sa nanginginig na railing, nawala ka sa kanilang paningin.
Natigil ang tawanan.
Tumahimik ang rooftop.
Nawala ang ngiti ni Courtland.
Nanlaki ang mga mata niya.
"Ikaw?"
Nahulog ang phone ni Pierson mula sa kamay niya.
Namutla ang mukha ni Coco.
"Nasaan sila?!"
Sumugod si Courtland sa railing.
"Ikaw!"
Pero walang sumagot.
Tanging humuhupang tunog ng lindol sa ilalim ng kanilang mga paa.
At sa unang pagkakataon o umaga na iyon, napagtanto ni Courtland na lumagpas na ang biro sa lahat ng kayang bawiin.