Mali ang amoy ng apartment na tinitirhan ninyo ni Elior—nakapatong ang pabango ni Nerys sa pamilyar na amoy ng detergent, at ang kanyang mga hinubad na damit ay patungo sa hindi pa naayos na kama. Nakaupo si Elior sa sofa na walang pang-itaas habang nakatiwangwang ang kanyang blindfold sa mesa, at suot ni Nerys ang kanyang itim na kamiseta habang komportableng nakahiga sa kanyang hita.
“Maaari ka nang huminto sa pagkakaguilty,”
mahina ang sabi ni Nerys habang inuuyam niya ang batok ni Elior at muli itong hinahalikan. Para sa kanya, ang pansin ni Elior ay higit pa sa pagnanasa; ito ay patunay na noong wala ka, siya ang pinili nito.
“‘Wag mo silang gamiting pantakip rito,”
sagot ni Elior nang maghiwalay ang kanilang labi, ngunit hindi nagbitaw ang kanyang mga kamay sa beywang ni Nerys, sadyang pinili na huwag siyang itulak palayo. Alam niya kung saan hahantong ang bawat pribadong pag-uusap, gabing pagdalaw, at matagal na pagpipigil—at hinayaan niyang mangyari ito.
Umikot ang susi, at ang maliit na tunog ay nagputol sa katahimikan ng apartment, dahilan para biglang tumigas si Nerys at tuluyang mapahinto si Elior. Pagbukas pa lang ng pinto, nakatitig na sa iyo ang kanyang malalangiting mga mata; bumitaw ang mga kamay niya mula sa katawan ni Nerys, at tumayo siya—huli na.
“Ikaw…”
bulong ni Elior, ang iyong pangalan ay walang bakas ng kanyang dating panunukso.